: Απεικάσματα σκέψης
Yπάρχει μια πικρή αλήθεια στη ζωή, που ανακάλυψα ταξιδεύοντας ανατολικά και δυτικά.

Οι μόνοι που πραγματικά πληγώνουμε είναι αυτοί που αγαπάμε περισσότερο. Κολακεύουμε όσους γνωρίζουμε ελάχιστα. Ευχαριστούμε τον περαστικό επισκέπτη. Ενώ χτυπάμε απερίσκεπτα όσους μας αγαπούν περισσότερο. 

Πέμπτη 7 Απριλίου 2011

Ο θαυμαστός μικρόκοσμος της επιστήμης

Από το 1975, η Nikon διοργανώνει διαγωνισμό φωτογραφίας μέσα από το μικροσκόπιο. Επιστήμονες και ερασιτέχνες φαν της μικροφωτογραφίας απαθατίζουν τις λεπτομέρειες του φυσικού μας κόσμου μέσα από το μεγεθυντικό φακό με εντυπωσιακά αποτελέσματα. Δείτε τους 10 πρώτους νικητές του φετινού διαγωνισμού.


Πρώτο βραβείο στο ζιζάνιο των αγρών Arabidopsis thaliana, όπως το είδε ο Heiti Paves από το Πανεπιστήμιο του Ταλίν στην Εσθονία.





Το κοτσάνι του αγκαθωτού ζοχού μέσα από το μικροφακό του Gerd Guenther από τη Γερμανία κέρδισε το δεύτερο βραβείο.




Ένα αποτυχημένο πείραμα με ημιαγωγούς χάρισε στον Pedro Barrios-Perez από το Ινστιτούτο Μικροδομών του Καναδά την τρίτη θέση.



Η ωοθήκη της πεσκανδρίτσας μέσα από τα μάτια του Αμερικανού James Hayden κέρδισε την τέταρτη θέση.




Η πέμπτη θέση ανήκει στον Bruno Vellutini από το Κέντρο Θαλάσσιας Βιολογίας του Σάο Πάολο που φωτογράφισε «το στόμα» ενός αστερία.




Ο Havi Sarfaty από το Ισραήλ αναδείχθηκε έκτος φωτογραφίζοντας τα λέπια του τροπικού ψαριού Discus.



Στην έβδομη θέση συναντούμε το τρίχωμα ενός βοτάνου όπως το φωτογράφισε η Shirley Owens από το Μίσιγκαν.



Ίνες βαμβακιού με την προσθήκη θειικής βερβερίνης και χρώματος από το φακό του Lloyd Donaldson, που εργάζεται σε εταιρεία βιο-υλικών στη Νέα Ζηλανδία.




Ο Bernardo Cezare από το Τμήμα Γεωεπιστημών του Πανεπιστημίου της Πάντοβα κατατάχθηκε ένατος φωτογραφίζοντας ορυκτό ολιβίνης μέσα σε ηφαιστειακά πετρώματα.




Η εικόνα της άλγης χάρισε τη 10η θέση στην Arlene Wechezak από την Ουάσινγκτον.

Πηγή: http://www.tanea.gr

Αιτία διαζυγίου


Οι υποθέσεις διαζυγίων λόγω του Facebook αυξήθηκαν κατακόρυφα στις ΗΠΑ και η μόδα έρχεται προς εδώ. Μήπως, ενώνοντάς μας, τελικά μας χωρίζει;
Αιτία διαζυγίου
 
 «Μπορείς να μου πεις ποια είναι αυτή η καινούργια φίλη του; Και καλά δήθεν συμμαθήτρια του από το γυμνάσιο. Σιγά! Και είναι και δύο χρόνια μικρότερη μου. Και της αρέσει και ο Πολάνσκι. Kάνει και την κουλτουριάρα. Καλά εάν δεν την βγάλει αμέσως θα δει», η φωνή της φίλης μου είχε φτάσει σε υψηλές οκτάβες, καθώς με το δάχτυλο της, μου έδειχνε τα στοιχεία του προφίλ της υποτιθέμενης  «αντροχωρίστρας» στο Facebook. Και ενώ εξερευνούσε αγαπημένες συνήθειες, φωτογραφίες και φυσικά σχόλια στο wall της, γινόταν φανερό πόσο πολύ έχει επηρεάσει τις ερωτικές μας σχέσεις η εμφάνιση του Facebook, έχοντας κάνει τα πράγματα πολύ complicated, όπως δηλώνει και η αντίστοιχη επιλογή στην θέση δήλωσης της συναισθηματικής μας κατάστασης. 
Τo Facebook έχει χρησιμοποιηθεί αποτελεσματικά και σε περιπτώσεις διεκδίκησης κηδεμονίας, όπου η μία πλευρά παρουσιάζει «αμαρτωλές» φωτογραφίες, από το προφίλ του αντίδικου με σκοπό να κριθεί ακατάλληλος ως γονιός

Ολοι το έχουμε ψυχανεμιστεί από καιρό ότι το Facebook σε θέματα καρδιάς μπορεί να σε βάλει σε μεγάλους μπελάδες. Κάποια φωτογραφία από μία συνάντηση την οποία σκόπιμα ή μη δεν αναφέραμε στο σύντροφό μας, ένα καινούργιος φίλος που κάναμε και τον κολακεύει ιδιαίτερα η φωτογραφία του προφίλ του, ένα κάπως πιο φιλικό σχόλιο στο περίφημο ηλεκτρονικό μας τοίχο και το κακό δεν αργεί να συμβεί.

Σιγά σιγά έρχονται πλέον και επίσημες αποδείξεις, καθώς σε έρευνα που πραγματοποιήθηκε σε δικηγόρους που ειδικεύονται σε θέματα οικογενειακού δικαίου στην Αμερική, τέσσερις στους πέντε δηλώνουν ότι σε όλο και περισσότερες υποθέσεις διαζυγίων τα αποδεικτικά στοιχεία «ψαρεύονται» από δίκτυα κοινωνικής δικτύωσης, με το Facebook να κρατά τα σκήπτρα και να ακολουθεί το MySpace με 14% και το Twitter με 5%. Μάλιστα δηλώνουν ότι για το 20% των διαζυγίων στις ΗΠΑ υπεύθυνο είναι το Facebook!

Πέρα όμως από τις απιστίες τo Facebook έχει χρησιμοποιηθεί αποτελεσματικά και σε περιπτώσεις διεκδίκησης κηδεμονίας, όπου η μία πλευρά παρουσιάζει «αμαρτωλές» φωτογραφίες, από το προφίλ του αντίδικου με σκοπό να κριθεί ακατάλληλος ως γονιός.

«Αυτές του είδους οι αποδείξεις από το τίποτα καταλαμβάνουν όλο και μεγαλύτερα ποσοστά στις υποθέσεις μου», δήλωσε η Λίντα Λεα Βίνκεν, δικηγόρος της Νότιας Ντακότα στο Associated Press.
Αραγε έχουμε βάλει έναν μεγάλο αδελφό οικειοθελώς στον υπολογιστή μας; Σίγουρα είναι πολύ άσχημο να χωρίζεις μέσω Facebook το χειρότερο όμως μάλλον είναι να το μαθαίνεις μέσω Facebook, όπως συνέβη στην αγγλίδα Εμα Μπράντι που μία ωραία πρωία διάβασε στο status του συζύγου της:«Ο Νέιλ Μπράντι έδωσε τέλος στο γάμο του με την Εμα Μπράντι».

Η ατυχήσασα σύζυγος δήλωσε ότι την πείραξε περισσότερο το γεγονός πως οι άλλοι το έμαθαν πιο γρήγορα από αυτή. Σε λίγα χρόνια πάντως η περίπτωση της μπορεί να μην μοιάζει τραβηγμένη από τα μαλλιά, εάν αναλογιστεί κανείς ότι σύμφωνα με έρευνα, οι χρήστες ξοδεύουν περισσότερο από εφτά ώρες μηνιαίως στο Facebook, ενώ το αντίστοιχο ποσοστό για το Google αγγίζει τα 15 λεπτά. Το Facebook αναμφισβήτητα στα συναισθηματικά ζητήματα έχει τα καλά και τα κακά του: οι νέες υποσχόμενα πολλά ηλεκτρονικές γνωριμίες θα παίρνουν φωτιά, ενώ κάποιες περισσότερο «υλικές» θα γεμίζουν εγκαύματα δηλώνοντας του χωρισμού τους την ετυμηγορία ως απλή ασυμφωνία του facebοok…
Πηγή: http://www.tovima.gr

Δευτέρα 4 Απριλίου 2011

Αυτοεκτίμηση: Το κλειδί της ψυχικής ισορροπίας . Αγάπα τον εαυτό σου!


«Εκτιμώ τον εαυτό μου» σημαίνει ότι έχω μια θετική εικόνα του εαυτού μου ως ένα άξιο, ικανό και αγαπητό άτομο. Πόσοι, αλήθεια νοιώθετε έτσι;

Όλοι όσοι επισκέπτονται το γραφείο ενός Ψυχολόγου, έχουν ως κεντρικό τους ζήτημα –ακόμη και αν δεν το έχουν αντιληφθεί - , την έλλειψη αυτοεκτίμησης και αγάπης για τον εαυτό τους.
Προβλήματα, όπως, άγχος, φόβος, ενοχές, έλλειψη ορίων στις ερωτικές σχέσεις, συγκρούσεις με το άλλο φύλλο, δυσκολία στην επικοινωνία με τα παιδιά, παχυσαρκία, και τόσα άλλα είναι συμπτώματα της χαμηλής αυτοεκτίμησης.

Αυτοεκτίμηση και κατάθλιψη

Αν και η χαμηλή εκτίμηση του εαυτού μας δεν καταλήγει υποχρεωτικά στην κατάθλιψη, έρευνες έχουν αποδείξει ότι συχνά πηγαίνουν χέρι – χέρι. Όλα τα άτομα που υποφέρουν από κατάθλιψη έχουν χαμηλή αυτοεκτίμηση και όλα τα άτομα με τιμωρητική στάση απέναντι στον εαυτό τους τείνουν να παραιτούνται από την προσπάθεια να βελτιώσουν τη διάθεσή τους, μιας και παίρνουν ως δεδομένο ότι είναι ανίκανοι για κάτι τέτοιο.

Όταν η αυτοεκτίμηση απουσιάζει

Όταν δεν εκτιμώ τον εαυτό μου, σαμποτάρω κάθε σχέση και επιλογή της ζωής μου. Δρω και σκέφτομαι αυτοκαταστροφικά. Μια γυναίκα που ποτέ δεν έμαθε να αγαπά και να αποδέχεται τον εαυτό της, δυσκολεύεται, για παράδειγμα, να ξεκινήσει ερωτικές σχέσεις (όλοι οι άντρες της μοιάζουν προβληματικοί, δεν βρίσκει άντρες για γνωριμία, οι άντρες την εγκαταλείπουν νωρίς σε μια σχέση κ.ά.). Άλλες φορές μια τέτοια γυναίκα μπορεί να εκδηλώσει την έλλειψη αυτοεκτίμησής της επιλέγοντας απορριπτικούς συντρόφους που την ακυρώνουν, την υποτιμούν, της εκμεταλλεύονται, την κακοποιούν σωματικά ή εμφανώς «ρουφούν» βάναυσα όλη της την ενέργεια (αυτούς τους άντρες τους ονομάζω «ενεργειακούς βρικόλακες»).

Ο, τι γυαλίζει δεν είναι χρυσός…

Φυσικά δεν πρέπει να παραλείψουμε να αναφέρουμε το προφίλ ορισμένων «ψευτοδυνατών» ατόμων, που με τέχνη καμουφλάρουν την έλλειψη αυτοεκτίμησής τους. Είναι εκείνοι που κομπάζουν για τα κατορθώματά τους, διεκδικούν μόνιμα το ενδιαφέρον των άλλων, είναι υπεροπτικοί, μιλούν τακτικά για τις επιτυχίες τους και συχνά υποτιμούν τους άλλους. Μπορεί, για παράδειγμα, να έχουμε έναν εργασιομανή και επαγγελματικά πολύ επιτυχημένο άντρα, που να εκδηλώνει τη χαμηλή του αυτοεκτίμηση στον τομέα των ερωτικών σχέσεων. Ένας τέτοιος άντρας αποφεύγει να συνδέεται ερωτικά για μεγάλα χρονικά διαστήματα, φοβάται τη δέσμευση, πανικοβάλλεται, προτιμά τις διπλές σχέσεις, εγκαταλείπει τις συντρόφους του, είναι μυστικοπαθής και απόμακρος και συχνότατα οι σύντροφοί του παραπονούνται για έλλειψη φροντίδας και επικοινωνίας. Με άλλα λόγια, συχνά πίσω από τη διαρκή αγωνία ενός ατόμου να αποδείξει την αυτοαξία του, κρύβεται μια βαθύτατη αίσθηση ανεπάρκειας.

Αγάπα τον εαυτό σου!

Η αυτοεκτίμηση είναι η πιο καθοριστική κινητήριος δύναμη στη ζωή. Είναι το σημαντικότερο «καύσιμο» για την ψυχική μας υγεία, και βέβαια καθορίζει όλους τους τομείς της ζωής. Όταν η αυτοεκτίμησή μας είναι υψηλή εργασιακά παράγουμε περισσότερο, συνδεόμαστε ερωτικά καλύτερα, διεκδικούμε καλύτερης ποιότητας σεξ, είμαστε ποιο αποτελεσματικοί και τρυφεροί γονείς, διατηρούμε ισχυρότερες φιλίες.
Όσοι αγαπούν και εκτιμούν τον εαυτό τους, δεν σημαίνει ότι νοιώθουν πάντα ικανοί και υπέροχοι. Συχνά μπορεί να αμφισβητήσουν τον εαυτό τους ή να νιώσουν αβεβαιότητα για μια επιλογή που θα κάνουν. Το σίγουρο είναι ότι όλα αυτά δεν κλονίζουν τη γενικότερη αίσθηση επάρκειας που νιώθουν. Εκείνος που νιώθει αυτοεκτίμηση, είναι έτοιμος να διδαχθεί από τα λάθη του, δεν διαλύεται όταν δέχεται την κριτική των άλλων, δεν αποθαρρύνεται από τα εμπόδια που παρουσιάζονται στη ζωή. Επίσης, είναι ανοιχτός και επικοινωνιακός, δέχεται με χαρά τη βοήθεια των άλλων, θεωρεί όταν αξίζει την αγάπη των ανθρώπων γύρω του και δεν νιώθει τρόμο στην ιδέα της αποτυχίας.
Ο άνευ όρων θαυμασμός του εαυτού μας κατασκευάζει μια ευάλωτη ψευτο-αυτοεκτίμηση. Η αληθινή αυτοεκτίμηση απαιτεί ειλικρινή αντίληψη των δυνατοτήτων αλλά και αποδοχή των αδυναμιών μας. Μπορεί να είστε πολύ ικανοί στα μαθηματικά, αλλά αδύναμοι στο γραπτό λόγο. Εντοπίστε τη δυνατότητά σας, χαρείτε για αυτή και αποφύγετε να νιώσετε «αποτυχημένοι» για την αδυναμία σας.
Συγχωρείστε τον εαυτό σας για πιθανόν άστοχες επιλογές του παρελθόντος και δείτε τις σαν ευκαιρίες για μάθηση και αυτοεξέλιξη. Κερδίζοντας την εσωτερική μάχη της αυτοεκτίμησης, είναι σαν να κερδίζετε τη μάχη με τις μεγαλύτερες χαρές της ζωής. Θέλετε να είστε ο νικητής;

Μπορείς να χτίσεις τη αυτοεκτίμηση όταν…

  • σταματήσεις να κριτικάρεις αρνητικά τον εαυτό σου για κάθε λάθος ή παράλειψη
  • σταματήσεις να σκέφτεσαι συνεχώς το χειρότερο
  • επιβραβεύεις τον εαυτό σου για κάθε καλή προσπάθεια που έκανες
  • επιτρέψεις στον εαυτό σου να μην ντρέπεται να ζητήσει βοήθεια από τους άλλους όταν χρειάζεται
  • αντιμετωπίσεις με επιείκεια και αγάπη όλα τα αρνητικά σου χαρακτηριστικά
  • φροντίζεις συστηματικά το σώμα σου
  • συνειδητοποιήσεις ότι σε κάθε περίπτωση που θεωρείς ότι ήσουν «λάθος», «αποτυχημένος/η ή ανεπαρκής, συγχωρήσεις τον εαυτό σου και συνειδητοποιήσεις ότι έκανες ό,τι καλύτερο μπορούσες σύμφωνα με τις δυνατότητες και την συνειδητότητα που είχες τότε.
Πηγή: http://prolipsi-enhmerosi.blogspot.com

Πού είσαι καημένε Περικλή! (περί αμάθειας και ημιμάθειας...)


Mέχρι πότε η βλακεία θα κυβερνά αυτή τη χώρα; Μέχρι πότε η ημιμάθεια θα κατοικεί μόνιμα στα μυαλά του ελληνικού λαού, στο σύνολο του; Μέχρι πότε το νεοελληνικό κράτος θα κομπάζει για τον ανατολίτικο ωχαδελφισμό του; Μέχρι πότε οι διάφορες πολιτικές εξουσίες αυτού του τόπου θα καταδυναστεύουν τους πολίτες ως νέοι "κοτσαμπάσηδες"; Μέχρι πότε όλοι εμείς οι νεοέλληνες θα καταργούμε με τις πράξεις μας τους νόμους, αλλά αρνούμενοι επίσης να τους αντικαταστήσουμε με άλλους καλυτερους; Μέχρι πότε όι περισσότεροι από ενάς, θα λοιδωρούμε κάθε τι που προέρχεται από την "Εσπερίαν" και πρόκειται να εφαρμοστεί στην ελληνική πολιτεία, ενώ από την άλλη θαυμάζουμε τον τρόπο που λειτουργούν τα ευρωπαϊκά κράτη; Μέχρι πότε θα αρνούμαστε να δουλέψουμε για την κοινωνία μας αλλά να κοιτάμε μόνο ότι είναι συμφέρον με θεμιτά και αθέμιτα μέσα, για το "σπίτι" μας; Μέχρι πότε θα μένουμε πνευματικά αλλά και κυρίως κοινωνικά, αμόρφωτοι επιλέγοντας στη θέση της παιδείας να τοποθετούμε τον νεοελληνικό τσαμπουκά; Μέχρι πότε δεν θα εφαρμόζουμε τις αρχές και τις αξίες που διδάσκει που άφησαν κληρονομιά οι αρχαίοι έλληνες τους οποίους επικαλούμαστε σαν προγόνους μας;

"Η αμάθεια γεννά το θράσος στον άνθρωπο, ενώ η σύνεση κι η καλλιέργεια τον δισταγμό.
                                                                                                                                          ΠΕΡΙΚΛΗΣ

Ο Περικλής* γεννήθηκε το 495 ή σύμφωνα με κάποιους άλλους το 490 π.Χ. Πατέρας του ήταν ο Ξάνθιππος, ένας πλούσιος Αθηναίος, καταγόμενος από το ιερατικό γένος των Βουζύγων. Ο Ξάνθιππος ήταν ένας από τους γενναίους στρατηγούς της Αθήνας και υπό την αρχηγία του οι Αθηναίοι νίκησαν τους Πέρσες στη Μυκάλη το 479 π.Χ. Μητέρα του Περικλή ήταν η Αγαρίστη, ανιψιά του Κλεισθένη, γνωστού ως θεμελιωτή της Αθηναϊκής δημοκρατίας.

Όπως συμβαίνει με κάθε μεγάλο άνδρα έτσι και η γέννηση του Περικλή συνοδεύεται από ένα μύθο. Λέγεται, λοιπόν, ότι η Αγαρίστη λίγες μέρες πριν τη γέννηση του Περικλή είδε ένα όνειρο. 
Είδε πως αντί για παιδί απέκτησε ένα λιοντάρι. Ξύπνησε τρομαγμένη και διηγήθηκε το όνειρό της στον Ξάνθιππο και στις δούλες της, λέγοντας πως σίγουρα κάτι κακό επρόκειτο να συμβεί. 
Μία από τις δούλες της, όμως, την καθησύχασε λέγοντας πως το όνειρο αυτό κάθε άλλο παρά κακό είναι. Προοιωνίζει τη γέννηση ενός μεγάλου άνδρα, περήφανου και δυνατού σα λιοντάρι, που θα είναι πρώτος ανάμεσα στους ανθρώπους. Λίγες μέρες μετά γεννήθηκε ο Περικλής. 
Δημότης του Χολαργού, ανήκε στην Ακαμαντίδα φυλή και ήταν συγγενής με τους Αλκμεωνίδες. Η καταγωγή του ήταν αριστοκρατική και αυτό συνέβαλε στο να λάβει την καλύτερη δυνατή εκπαίδευση έχοντας δασκάλους του το Ζήνωνα τον Ελεάτη, τον Αναξαγόρα και το Δάμωνα στη μουσική. Οι δάσκαλοί του, ιδιαίτερα ο Αναξαγόρας τον απάλλαξαν από τις δεισιδαιμονίες του, του έμαθαν να αντιμετωπίζει τα φυσικά φαινόμενα ορθολογικά, να είναι αντικειμενικός με τις αντιξοότητες της ζωής, διεύρυναν το πνεύμα του και ανέπτυξαν την κρίση του. 
Ο Περικλής ήταν έξυπνος, σεμνός, σοβαρός, ψύχραιμος, ευγενής. Για την τερατώδη ψυχραιμία του υπάρχει και μία σχετική ιστορία. Μια μέρα που ο Περικλής βρισκόταν στην αγορά, κάποιος άρχισε να τον βρίζει με πολύ άσχημο τρόπο. Ο Περικλής δεν του απάντησε αλλά αυτός τον ακολουθούσε και συνέχισε να τον βρίζει. Επιστρέφοντας ο Περικλής στο σπίτι, βράδυ πια, με τον υβριστή του να τον ακολουθεί κατά πόδας, ζήτησε από έναν υπηρέτη του να συνοδεύσει τον άνθρωπο αυτό μέχρι το σπίτι του, φωτίζοντάς του το δρόμο, γιατί καθώς ήταν σκοτάδι δε θα έβλεπε που πηγαίνει. 
Αυτό, όμως που έκανε τον Περικλή ιδιαίτερα δημοφιλή στους Αθηναίους ήταν η ικανότητά του στη ρητορική. Ήταν ένας θαυμάσιος ρήτορας, μιλούσε με τέτοια ηρεμία και πειστικότητα, που το κοινό του αιχμαλωτίζονταν. Μπορούσε μέσω του λόγου του να απλοποιήσει δύσκολες φιλοσοφικές έννοιες και να τις κάνει προσιτές στον κάθε έναν από τους ακροατές του. Χάρη σ’ αυτήν του τη ρητορική δεινότητα και την ηρεμία του οι Αθηναίοι τον ονόμασαν Ολύμπιο. 
Λέγεται ότι κάποτε, ο βασιλιάς της Σπάρτης ρώτησε το Θουκυδίδη, τον πολιτικό αντίπαλο του Περικλή, αν έχει παλέψει ποτέ μαζί του και ποιος ήταν ο νικητής αυτής της διαμάχης. Ο Θουκυδίδης απάντησε ότι ουδέποτε σκέφτηκε να παλέψει με τον Περικλή γιατί ήταν βέβαιος πως νικητής θα ήταν ο Περικλής. Ο βασιλιάς της Σπάρτης συμπέρανε ότι ο Περικλής πρέπει να είναι πολύ δυνατός. Τότε ο Θουκυδίδης του διευκρίνισε ότι ο Περικλής δεν είναι δυνατός στο σώμα αλλά στα λόγια. «Θα με νικήσει με το στόμα του! Έστω κι αν το νικήσω, θα καταφέρει να πείσει τους θεατές ότι με νίκησε εκείνος!»
Για πρώτη φορά ασχολήθηκε με το Κοινά το 472 π.Χ., όταν εμφανίστηκε ως χορηγός της τριλογίας του Αισχύλου από την οποία διασώθηκε η τραγωδία "Πέρσες". Αν και αριστοκρατικής καταγωγής, το 463 π.Χ. έλαβε ενεργό μέρος στην πολιτική ζωή με την παράταξη των δημοκρατικών, που αρχηγός τους τότε ήταν ο Εφιάλτης, ένας τίμιος πολιτικός που πίστευε ότι οι αγαθοεργίες θα ανακούφιζαν τους Αθηναίους. Ο Περικλής με την παράταξη των δημοκρατικών κατηγόρησε τον ολιγαρχικό Κίμωνα για την εμπλοκή των Αθηναίων στον τρίτο Μεσσηνιακό Πόλεμο (464 π.Χ.), ως φίλο των Σπαρτιατών και εχθρό του λαού. Το αποτέλεσμα ήταν να εξοριστεί ο Κίμωνας από την Αθήνα, και να επικρατήσουν οι δημοκρατικοί. Μετά από δύο χρόνια ο Εφιάλτης δολοφονήθηκε κι έτσι ο Περικλής έγινε ο νέος ηγέτης των δημοκρατικών. Πολύ γρήγορα έγινε δημοφιλής και από το 443 ως το 429 π.Χ. εκλέγονταν συνεχώς στο αξίωμα του στρατηγού. 
Πέθανε το 429 π.Χ. θύμα κι αυτός του φοβερού λοιμού που έπληξε την Αθήνα.

Ο Περικλής ονομάζεται και δημιουργός του Χρυσού Αιώνα της Αθήνας που είναι γνωστός και ως Χρυσός Αιώνας του Περικλέους. Πολλοί το χαρακτηρίζουν ιδιοφυΐα. 
Όταν ανέλαβε την ηγεσία της πόλης ασχολήθηκε κατ’ αρχήν με την εσωτερική πολιτική και πρότεινε μέτρα που θα ενίσχυσαν το δημοκρατικό πολίτευμα. Αφαίρεσε ένα μέρος του εξουσίας του Αρείου Πάγου, που θεωρούνταν όργανο των ολιγαρχικών και μετέφερε τις δικαιοδοσίες του στην Εκκλησία του Δήμου και στο δικαστήριο της Ηλιαίας. 
Με κλήρο γινόταν και η επιλογή των αρχόντων, ώστε να έχουν πιθανότητα επιτυχίας όλοι οι πολίτες και όχι μόνο οι πλουσιότεροι και οι έχοντες τη μεγαλύτερη επιρροή. 
Για να ενισχύσει τη συμμετοχή στα Κοινά και των ασθενέστερων οικονομικά τάξεων καθιέρωσε το θεσμό της «μισθοφορίας». Παραχώρησε δηλαδή μισθό στους δημόσιους άνδρες, όπως και στα μέλη των δικαστηρίων. 
Με τις κινήσεις του αυτές ο Περικλής έδωσε πραγματικά μεγάλη δύναμη στους Αθηναίους πολίτες και έθεσε τα θεμέλια της δημοκρατίας. Αυτό που ουσιαστικά πέτυχε είναι να ασχολούνται με τα Κοινά οι πραγματικά ικανοί πολίτες και όχι οι επίδοξοι λαοπλάνοι. Ο Περικλής ήταν έντιμος, μεθοδικός, δεν κολάκευε τα πλήθη και γνώριζε με ποιον τρόπο να ελέγξει τη δύναμη των Αθηναίων πολιτών προς το κοινό όφελος. Αυτή την ικανότητα δεν είχαν οι διάδοχοί του και πολλοί από αυτούς εκμεταλλεύτηκαν τη δύναμη της Εκκλησίας του Δήμου με αποτέλεσμα το πολίτευμα να είναι κατ’ επίφαση δημοκρατικό.
Σπουδαία ήταν και η κοινωνική πολιτική του Περικλή. Ως ηγέτης της Αθήνας προσπάθησε να βοηθήσει τους Αθηναίους που βρισκόταν σε δυσχερή οικονομική κατάσταση. Για το σκοπό αυτό επενέβη στο δημόσιο ταμείο της πόλης και τα χρήματα που περίσσευαν τα μοίρασε στις φτωχές οικογένειες. 
Γνωστός είναι και ο νόμος του «Θεωρικά». Μέσω αυτού οι φτωχοί Αθηναίοι πολίτες είχαν το δικαίωμα να μπαίνουν δωρεάν στα θέατρα και να παρακολουθούν τις θεατρικές παραστάσεις. Η κίνησή του αυτή δείχνει την πίστη του στην τέχνη ως πραγματική ψυχαγωγία, δηλαδή αγωγή της ψυχής. Ως στοιχείο απαραίτητο για την εκπαίδευση και διαμόρφωση ολοκληρωμένων ανθρώπων, οι οποίοι να μπορούν να αντιλαμβάνονται την ομορφιά, που εξευγενίζει και προκαλεί την έκφραση των υψηλότερων συναισθημάτων. 
Στις μεγάλες γιορτές της Αθήνας, όπως είναι τα Παναθήναια ή τα Διονύσια μοιράζονταν στους φτωχούς χρηματικά ποσά ώστε να μπορούν να συμμετέχουν και αυτοί στη γιορτή της πόλης. 
Επίσης, εκμεταλλευόμενος την επιρροή της Αθήνας στις πόλεις της συμμαχίας της, αποφάσισε να μοιράσει στους ακτήμονες γη στα νησιά και στη Θράκη, αποκαθιστώντας τους. Γι’ αυτό λέγεται πως στην εποχή του Περικλή οι φτωχοί Αθηναίοι ήταν ελάχιστοι.
Στην εξωτερική του πολιτική ήταν αυστηρός. Τιμώρησε τις πόλεις που θέλησαν να εγκαταλείψουν την Αθηναϊκή Συμμαχία (Εύβοια – Σάμος), όπως κι εκείνες που ήταν εχθρικά προσκείμενες στην Αθήνα (παράλια Πελοποννήσου – Θράκη). Επίσης, εκστράτευσε εναντίον των βαρβάρων της περιοχής του Πόντου. Όσον αφορά στην άμυνα της πόλης ο Περικλής ολοκλήρωσε τα τείχη της Αθήνας και του Πειραιά. 
Ο αιώνιος αντίπαλος των Αθηναίων, οι Σπαρτιάτες, βλέποντας τη δύναμη και την επιρροή της Αθήνας συνεχώς να αυξάνεται, εκστράτευσαν εναντίον τους το 457 π.Χ. Η μάχη έγινε στην Τανάγρα και παρά τις μεγάλες απώλειες, και από τις δύο πλευρές, οι Σπαρτιάτες κατάφεραν να νικήσουν. Η νίκη τους αυτή, όμως, δε διήρκεσε παρά μερικούς μήνες. Σε μια νέα μάχη που έγινε μεταξύ των δύο πόλεων οι Σπαρτιάτες έπαθαν πραγματική πανωλεθρία. Ο Περικλής εκμεταλλευόμενος αυτή του τη νίκη κατέκτησε την Αίγινα και νίκησε λίγο αργότερα και τους Μεγαρείς. Στη συνέχεια πρότεινε στους Σπαρτιάτες μια συνθήκη ειρήνης, διάρκειας 30 ετών κι εκείνοι την αποδέχτηκαν.
Οι επιτυχίες του Περικλή εντός και εκτός των τειχών, του εξασφάλισαν τη συνεχόμενη επανεκλογή του στην ηγεσία της πόλης. Έτσι, κατάφερε να μεταμορφώσει την Αθήνα με καλλιτεχνικά έργα τέτοια που ακόμη και σήμερα είναι γνωστά σε ολόκληρο τον κόσμο. 
Αυτό που ήθελε ήταν να ανοικοδομήσει τους ναούς και τα ιερά που είχαν καταστραφεί από τους Πέρσες και κυρίως τον Παρθενώνα. Τη διεύθυνση για την κατασκευή των καλλιτεχνημάτων ανέθεσε στο Φειδία, υπό την επίβλεψη του οποίου χτίστηκε ο Παρθενώνας πάνω σε σχέδια του Ικτίνου και του Καλλικράτη, ενώ τα Προπύλαια της Ακρόπολής ήταν εργασία του Μνησικλή. Το πιο εντυπωσιακό άγαλμα του Παρθενώνα ήταν το χρυσελεφάντινο της Αθηνάς στον Παρθενώνα, έργο του Φειδία και το χάλκινο της προμάχου Αθηνάς μεταξύ των Προπυλαίων και του Παρθενώνα, που είχε τόσο μεγάλο ύψος ώστε λέγεται πως η αιχμή του δόρατος και το λοφίο του κράνους ήταν ορατά από το Σούνιο. 
Έτσι η Αθήνα έγινε η πόλη του πνεύματος και της τέχνης. Πολλοί φιλόσοφοι από διάφορα μέρη της Ελλάδας θέλησαν να πάνε στην Αθήνα και να διδάξουν εκεί. Ρήτορες γοήτευαν το κοινό τους και αρχιτέκτονες κατασκεύαζαν θαυμάσια κτίρια. Καλλιτέχνες, γλύπτες και ζωγράφοι δημιούργησαν εργαστήρια. Συγγραφείς και ποιητές, του μεγέθους του Σοφοκλή και του Ευριπίδη έγραφαν τραγωδίες, καθώς το θέατρο ήταν η αγαπημένη ψυχαγωγία όλων. 
Όσον αφορά στην τέχνη, λέγεται πως μεγάλη ήταν η συνεισφορά και της γυναίκας του Περικλή της Ασπασίας από τη Μίλητο η οποία εκτός της εξαίρετης ομορφιάς της διέθετε ένα σπινθηροβόλο πνεύμα και μια βαθιά καλλιτεχνική κατάρτιση.
Το τέλος του Χρυσού Αιώνα του Περικλή σήμανε ο Πελοποννησιακός πόλεμος. Την άνοιξη του 431 π.Χ. ο Αρχίδαμος, βασιλιάς της Σπάρτης έφτασε στην Αττική με μεγάλο στράτευμα, στο οποίο συμμετείχαν και συμμαχικές πόλεις. Το στράτευμα αυτό ουσιαστικά κατέστρεψε την Αττική, καθώς έκαιγε τα πάντα στο πέρασμά του. Δεν τόλμησε, όμως, να πλησιάσει την Αθήνα.
Ο Περικλής θεώρησε σωστό να μη δώσει μάχη με τους Σπαρτιάτες στη στεριά, καθώς ο στρατός τους ήταν καλύτερος αλλά να χτυπήσει τη Σπάρτη και τις σύμμαχες μ’ αυτήν πόλεις με το ναυτικό. Ο πόλεμος σιγά – σιγά γενικεύτηκε κι έγινε πανελλήνιος. 
Ένα χρόνο μετά την κήρυξη του πολέμου έφτασαν στην Αθήνα τα οστά των πρώτων νεκρών. Τρεις μέρες διήρκεσε το προσκύνημα από τους Αθηναίους και την ημέρα της ταφής τον επικήδειο λόγο εκφώνησε ο ίδιος ο Περικλής. Ο λόγος αυτός διασώθηκε από το Θουκυδίδη και είναι γνωστός ως «Περικλέους Επιτάφιος». Ένα πραγματικό μνημείο όσον αφορά στην τέχνη του λόγου. 
Κι ενώ τα τείχη της πόλης ήταν απόρθητα και οι Σπαρτιάτες δεν τόλμησαν να εισβάλλουν, χτύπησε την Αθήνα ο λοιμός, καθώς είχαν συνωστισθεί μέσα στα τείχη όλοι οι κάτοικοι της Αττικής. Ο θάνατος άρχισε να απλώνεται παντού. Ο ίδιος ο Περικλής έχασε την αδελφή του και τα δυο του παιδιά. Ιδιαίτερα ο θάνατος του γιου του Πάραλου το συγκλόνισε. 
Οι Αθηναίοι αντιμετωπίζοντας το μακροχρόνιο πόλεμο και κυρίως τη φρίκη του λοιμού έριξαν τις ευθύνες στο Περικλή για τη σύγκρουση με τη Σπάρτη και για τις δοκιμασίες που αντιμετώπιζε η πόλη τους. Ο Περικλής εξουθενωμένος από τους θανάτους στην οικογένειά του και άρρωστος ο ίδιος για αρκετό καιρό, εμφανίστηκε στο δικαστήριο για να υπερασπιστεί τον εαυτό του και να πείσει τους δικαστές, πως η Σπάρτη ήταν εκείνη που ξεκίνησε τον πόλεμο. Το δικαστήριο τελικά τον αθώωσε, αλλά οι Αθηναίοι δεν τον εμπιστεύονταν πια και έτσι μετά από τριάντα χρόνια δεν τον εξέλεξαν Στρατηγό. 
Όταν σταδιακά η κατάσταση άρχισε να βελτιώνεται οι Αθηναίοι εξέλεξαν εκ νέου τον Περικλή Στρατηγό και για να του εκφράσουν την ευγνωμοσύνη και την αγάπη τους έδωσαν στο γιο του, από την Ασπασία, πολιτικά δικαιώματα (για να έχει κάποιος πολιτικά δικαιώματα και να ονομάζεται Αθηναίος Πολίτης έπρεπε και οι δύο γονείς του να κατάγονται από την Αθήνα). 
Ο Περικλής, όμως, σοβαρά άρρωστος, εξαιτίας της επιδημίας και ψυχικά ταλαιπωρημένος, εξαιτίας όσων είχε περάσει τα τελευταία χρόνια δεν άντεξε και πέθανε. Μαζί του πέθανε και ο Χρυσός Αιώνας της Αθήνας και ξεκίνησε η παρακμή της πόλης.

*Οι πληροφορίες είναι από τον εξαιρετικό ιστότοπο του πολιτιστικού φιλοσοφικού οργανισμού: Η νέα Ακρόπολη.
Πηγή:http://greendim.blogspot.com

Ο τοξότης



Ο μυς του ματιού δεν κάνει σύσπαση
το μάτι εστιάζει με ακρίβεια τον στόχο
αυτός είναι ακριβώς μπροστά μου...
το χέρι μου σταθερό...
ο αγέρας ελαφρύς από εμπρός μου
η πιο σωστή θέση για τον κυνηγό!
Γουργουρητό έρχεται από το στήθος
γίνετε μάχη μέσα μου...
συγκεντρώνομαι ξανά!

στο μυαλό μου προσπαθώ να διώξω κάθε σκέψη
κάθε εξωτερική παρέμβαση
αχνίζουν οι ψίθυροι γύρω μου
πρωτόγνωρη η αίσθηση...
περισσότερο μόνη από ποτέ!

κρατώ το τόξο σημαδεύοντας τον στόχο και νοιώθω σαν την τεντωμένη χορδή
ο ιδρώτας αρχίζει να στάζει δίπλα από το μάτι,
το ματόκλαδο ακίνητο!
Δεν είμαι προέκταση της χορδής είμαι η ίδια η χορδή...
παιχνίδι με τον χρόνο!
Στιγμές και δευτερόλεπτα ατελείωτα... αιώνες στο άπειρο!
ανάσα και άπνοια μαζί!
Παλμοί καρδιάς που προσπαθείς να ελέγξεις
να μην αποσπάσουν την προσοχή σου
περιμένοντας την στιγμή...
περιμένοντας την κατάλληλη στιγμή...
περιμένω στην αναμονή
αυτή την αναμονή που σε τσακίζει

περιμένω την σωστή στιγμή και τσιτώνω όσο και η χορδή του τόξου μου
είμαστε ένα εγώ και η χορδή και διαγράφουμε μαζί την καμπύλη μας
και κάποτε η στιγμή έρχεται...

έρωτας πόθοι επιθυμίες σκέψεις δονήσεις όλες μαζί μια έκρηξη
η στιγμή ήρθε...

η ενέργεια μαζεύεται όλη στην άκρη των δακτύλων
ξεχνάς τα πάντα και αφήνεις την χορδή ελεύθερη
όλο το σώμα μου εκτοξεύεται με απίστευτη ταχύτητα στον αέρα
τώρα ξέρω πως είναι...!

ξέρω πως είναι να απελευθερώνεσαι!!!
ελεύθερος σαν βέλος να σχίζω με την απόλυτη ταχύτητα στον αέρα
ένα ιπτάμενο βέλος...
σφυρίζει ο άνεμος δίπλα στ'αυτί...
δεν προλαβαίνω να σκεφτώ που θα καταλήξω
δεν ξέρω αν βρω τον στόχο
δεν το σκέφτομαι!

αλλά νιώθω την πιο όμορφη ελεύθερη αίσθηση!

δεν ξέρω που θα καταλήξω κι αυτή την φορά...
ίσως την πετύχω εκεί που το μάτι μου είχε επικεντρωθεί!
Κλείνω τα μάτια οραματίζομαι ότι βρίσκω τον στόχο
αισθάνομαι να χώνομαι μέσα της να σκίζω την σάρκα
και να κολυμπάω στην κόκκινη καρδιά της
εκεί το τέλος μου...
εκεί ο στόχος μου!

Εύχομαι αυτή την φορά να την βρήκα

εύχομαι

ελπίζω

εύχομαι να μην πήγε άλλη μια βολή άσκοπη!

Άσκοπα ξοδεμένη!

Τα συναισθήματα επιδρούν στην ανάπτυξη ασθενειών



Τα συναισθήματα επιδρούν στην ανάπτυξη ασθενειών και στην αντιμετώπισή τους, σύμφωνα Δρ. Gabor Maté, παθολόγο που εδράζει στο Βανκούβερ και συγγραφέα του βιβλίου «΄Οταν το σώμα λέει όχι: Κατανοώντας τη σύνδεση μεταξύ άγχους και αρρώστιας» (When the Body Says No: Understanding the Stress-Disease Connection). Ο Καναδός παθολόγος, σε συνέντευξη του στο Democracy Now!, παραθέτει παραδείγματα που αποδεικνύουν τη σύνδεση μυαλού-σώματος, ενώ τονίζει ότι πολλοί γιατροί αγνοούν τη σύνδεση αυτή, με αποτέλεσμα την ελλιπή θεραπεία των ασθενών τους.
Βασισμένος σε επιστημονικές έρευνες και στην εμπειρία του με ασθενείς που έπασχαν από χρόνιες παθήσεις στη Μονάδα Παρηγορητικής Φροντίδας στο Πανεπιστήμιο του Βανκούβερ, ο Δρ. Maté υποστηρίζει ότι οι παραδοσιακές πρακτικές που ισχύουν στην Κίνα εδώ και 3.000 χρόνια, η ινδική ιατρική, ακόμη και ο Σωκράτης στην εποχή του, θεωρούσαν το μυαλό και το σώμα ως άρρηκτα συνδεδεμένα. Η Δυτική Ιατρική, από την άλλη πλευρά, εδώ και 2.000 χρόνια υποστήριζε ότι μυαλό και σώμα πρέπει να εξετάζονται χωριστά. Τα δεδομένα αρχίζουν να αλλάζουν σήμερα, καθώς νέα ευρήματα έρχονται στο φως.
Σύμφωνα με τον Δρ. Maté, τα συναισθηματικά κέντρα του εγκεφάλου, τα οποία ρυθμίζουν τη συμπεριφορά και τις αντιδράσεις, συνδέονται με το ανοσοποιητικό, το νευρικό σύστημα και με τις ορμόνες. Ο ίδιος πιστεύει ότι είναι αδιανόητο να θεωρούμε αυτά τα μέρη ως χωριστά μεταξύ τους, καθώς ό,τι μας συμβαίνει συναισθηματικά έχει αντίκτυπο και στο ανοσοποιητικό και νευρικό σύστημα και το αντίστροφο. Αποτελούν, λοιπόν, όλα μέρη ενός ενιαίου συστήματος και η επιστήμη που τα μελετά ονομάζεται «ψυχονευροανοσολογία» («psychoneuroimmunology»).
Σχετική έρευνα έχει πραγματοποιηθεί σε διάφορους τομείς της ιατρικής. Ωστόσο, δεν λαμβάνεται υπόψη στην ιατρική πρακτική, κάτι που ο δόκτωρ αποκαλεί ως «Τρίγωνο των Βερμούδων» («Bermuda Triangle»). Για παράδειγμα, μια έρευνα, η οποία παρουσιάστηκε πριν τρία χρόνια στο Διεθνές Συνέδριο του Ιδρύματος για Καρδιακές και εγκεφαλικές παθήσεις σχετικά με την υγεία των γυναικών, ανέδειξε ότι οι γυναίκες που βίωναν ένα δυστυχισμένο γάμο και δεν εξωτερίκευαν τα συναισθήματά τους, σε διάστημα δέκα χρόνων, ήταν τέσσερις φορές πιο κοντά στο θάνατο από εκείνες που ζούσαν ένα παρόμοιο έγγαμο βίο, αλλά εξέφραζαν αυτό που αισθάνονταν. Παράλληλα, μια άλλη έρευνα έδειξε ότι παιδιά με αγχώδεις και μελαγχολικές μητέρες είναι πιο πιθανό να αναπτύξουν άσθμα.
Ο καθηγητής αποδοκιμάζει το γεγονός ότι οι γιατροί δεν έχουν λάβει υπόψη τους τέτοιου είδους έρευνες για την αποτελεσματικότερη θεραπεία των ασθενών τους. Πολλοί άνθρωποι με έντονο το αίσθημα του καθήκοντος ή της ευχαρίστησης των άλλων, καταπιέζουν το συναίσθημα του θυμού που μπορεί να νιώθουν, το οποίο όμως λειτουργεί, όπως το ανοσοποιητικό σύστημα για να προστατεύσει τον οργανισμό. Γυναίκες, για παράδειγμα, με καρκίνου του μαστού, που δεν εκφράζουν το θυμό τους, αποδείχτηκε ότι έχουν μειωμένη δραστηριότητα μιας ομάδας κυττάρων του ανοσοποιητικού συστήματος, τα οποία θεωρούνται «φυσικά δολοφονικά κύτταρα» και προστατεύουν τον οργανισμό από βακτήρια και ιούς. Γι’αυτό το λόγο, είναι πιο επιρρεπείς στις αρρώστιες. Σε άλλη έρευνα, αναδείχτηκε η σημασία των σχέσεων που έχουμε με τους γύρω μας, καθώς απομονωμένοι φοιτητές ιατρικής υπό το άγχος των εξετάσεων, εμφάνιζαν μειωμένη δραστηριότητα των ανοσοποιητικών κυττάρων. Έτσι, ο τρόπος που εκφραζόμαστε και συμπεριφερόμαστε απέναντι στους άλλους έχει άμεσο αντίκτυπο στην υγεία μας.
Χαρακτηριστικό, ακόμη, είναι το παράδειγμα μιας γυναίκας εβραϊκής καταγωγής, η οποία ετοίμαζε το δείπνο για το Rosh Hashanah (Αλλαγή του χρόνου για τους Εβραίους που γιορτάζεται το Σεπτέμβριο) και είχε το άγχος να ετοιμάσει το φαγητό για την οικογένειά της και να προλάβει να φύγει, πριν φτάσει ο αδελφός, ο οποίος δεν την ήθελε στο τραπέζι. Καταπιεζόταν, δηλαδή, να φτιάξει ένα εορταστικό δείπνο, στο οποίο η ίδια θα έλειπε. Τελικά δεν κατάφερε να τελειώσει το δείπνο και οδηγήθηκε στο νοσοκομείο ύστερα από την πρώτη κρίση ρευματοειδούς αρθρίτιδας. Το σώμα της είπε «όχι», ενώ εκείνη δεν μπορούσε να το πει.
Ο Δρ. Maté αναφέρει μια ακόμη περίπτωση του αθλητή του μπέιζμπολ, Lou Gehrig, ο οποίος έπασχε από αμυοτροφική πλευρική σκλήρυνση (ALS), γιατί ενώ είχε σπάσει τα δάχτυλα του δεκαεπτά φορές, συνέχιζε να παίζει, λόγω υπερβολικής αίσθησης του καθήκοντος που του είχε προκαλέσει το γεγονός ότι ο πατέρας του ήταν αλκοολικός και ήταν αυτός υπεύθυνος για την οικογένειά του. Άρα η παιδική ηλικία επίσης παίζει σημαντικό ρόλο στους παράγοντες που προκαλούν αργότερα τις χρόνιες και θανατηφόρες ασθένειες.
Οι άνθρωποι διαμορφώνονται σε σχέση με τις εμπειρίες τους από πολύ μικρή ηλικία. Μετά την 9/11, όσες έγκυες γυναίκες βίωσαν μετα-τραυματικό στρες μετέφεραν το άγχος και στο παιδί. Οι ναρκομανείς πιστεύεται ότι οδηγούνται στα ναρκωτικά και λόγω περίπλοκων οικογενειακών συνθηκών που μπορεί να βίωσαν σε παιδική ηλικία, όπως βιασμός, οικογενειακή βία, γονιός στη φυλακή, άσχημος χωρισμός των γονιών, πατέρας ναρκομανής ή αλκοολικός ή υψηλό επίπεδο φτώχειας.
Έχει λοιπόν σημασία, κατά τον Δρ. Maté, να ανατρέξουμε οι ίδιοι στη παιδική μας ηλικία και να διαπιστώσουμε τι είναι αυτό που μας προκαλεί το άγχος και τις διάφορες αρρώστιες. Αλλά είναι επίσης σημαντικό, τέλος, και οι ίδιοι οι γιατροί να αντιληφθούν τη σημασία του ψυχολογικού παράγοντα, γιατί, μόνο με τα χάπια, καμία θεραπεία δεν είναι επαρκής.
Ο παθολόγος Δρ. Gabor Maté έχει γράψει συνολικά τέσσερα βιβλία που έχουν γίνει μπεστ σέλερ. Το «Όταν το σώμα λέει όχι: Κατανοώντας τη Σύνδεση Άγχους- Αρρώστιας» («When the Body Says No: Understanding the Stress-Disease Connection»), το «Διάσπαρτοι: Από πού προέρχεται η διαταραχή της ελλειμματικής προσοχής και τί μπορείτε να κάνετε γι’αυτό» («Scattered: How Attention Deficit Disorder Originates and What You Can Do about It»), με τον Δρ. Gordon Neufeld, το «Κρατηθείτε στα παιδιά σας: Γιατί οι γονείς πρέπει να νοιάζονται περισσότερο από τoυς όμοιούς τους» («Hold on to Your Kids: Why Parents Need to Matter More than Peers») και το τελευταίο του, «Στο πεδίο των πεινασμένων φαντασμάτων: Στενές Επαφές με την Εξάρτηση» («In the Realm of Hungry Ghosts: Close Encounters with Addiction»).
Πηγή : http://soulosgp.wordpress.com