Η ασφαλής χρήση του διαδικτύου πρέπει να διδάσκεται στο σχολείo

Στο σχολείο θεωρεί το 99% των εκπαιδευτικών ότι πρέπει να διδάσκεται η ασφαλής χρήση του διαδικτύου σύμφωνα με έρευνα της δράσης ενημέρωσης Saferinternet.gr του Ελληνικού Κέντρου Ασφαλούς Διαδικτύου.

Η έρευνα διεξήχθη σε 679 εκπαιδευτικούς όλων των βαθμίδων από όλη την Ελλάδα και τα αποτελέσματα θα δοθούν στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή εν όψει του Ευρωπαϊκού Φόρουμ Ασφαλούς Διαδικτύου 2009 που θα λάβει χώρα στο Λουξεμβούργο στις 22-23 Οκτωβρίου.

Παρακάτω ακολουθούν μερικά από τα αποτελέσματα της έρευνας:

- Το 99% των εκπαιδευτικών θεωρεί ότι η ασφαλής χρήση του Διαδικτύου πρέπει να διδάσκεται στο σχολείο.

- Η πρωτοβάθμια εκπαίδευση κρίνεται ως η πιο κατάλληλη βαθμίδα για να ξεκινήσει η εκπαίδευση στο Διαδίκτυο από το 70% των εκπαιδευτικών. Ένα ποσοστό 19% επιλέγει το Γυμνάσιο και ένα σημαντικό ποσοστό της τάξης του 11% θεωρεί ότι η εκπαίδευση στην ασφαλή χρήση του Διαδικτύου πρέπει να ξεκινά από το Νηπιαγωγείο.

- Αναφορικά με τη μορφή του μαθήματος, το 45% των εκπαιδευτικών θεωρεί ότι πρέπει να είναι ενσωματωμένο στο μάθημα της πληροφορικής, το 28% θεωρεί ότι πρέπει να είναι διαθεματικό, ενώ το 14% θεωρεί ότι πρέπει να έχει τη μορφή σεμιναρίου που θα λαμβάνει χώρα ανά τακτά διαστήματα. Μικρότερα ποσοστά (5%) συγκέντρωσαν επιλογές όπως: αυτόνομο με βαθμό και αυτόνομο χωρίς βαθμό.

- Τα πέντε πιο σημαντικά θέματα που θεωρούν ότι πρέπει να περιλαμβάνονται στην εκπαίδευση αυτή είναι:
- Βασικές αρχές σωστής χρήσης του Διαδικτύου (72% των απαντήσεων)
- Προστασία προσωπικής ζωής (63%)
- Σωστή διαχείριση της επικοινωνίας μέσω Διαδικτύου (chat, sns, forum, κ.λπ.) (57%)
- Αξιοπιστία διαδικτυακού περιεχομένου (44%)
- Αξιοποίηση της θετικής πλευράς του Διαδικτύου (41%)

- Το 81% των εκπαιδευτικών θεωρεί ότι χρειάζεται συνδυασμός εκπαιδευτικού υλικού (online & offline υλικό, επιμορφωτικά σεμινάρια και e-learning εφαρμογές) και όχι μεμονωμένες λύσεις ώστε να διδαχθεί ένα τέτοιο μάθημα.

e-go.gr

Πίστη και η εμπιστοσύνη. Ποιούς εξυπηρετούν;

Τα σχολεία κατασκευάζουν πειθήνιους ανθρώπους – υπηκόους - με την διαδικασία της εκπαίδευσης και το εργαλείο που χρησιμοποιείται είναι η πληροφορία. Αυτοί που διαχειρίζονται τις πληροφορίες, μας ενσταλάζουν μέσα στα αθώα κεφάλια μας, με την βοήθεια όλων των θεσμών, που μας διαπαιδαγωγούν, ότι η πίστη και η εμπιστοσύνη είναι αρετές. Αν βέβαια είναι υψηλές αρετές πρέπει να είναι απαραίτητες. Όταν κάποιος πιστεύει και εμπιστεύεται, λέμε ότι είναι καλός άνθρωπος. Για να ασκήσουμε την πίστη και την εμπιστοσύνη, οι διαχειριστές των πληροφοριών καθιέρωσαν το μάθημα των θρησκευτικών. Ποιοί όμως ωφελούνται από την εμπιστοσύνη;

Όταν πηγαίνουμε σε μια τράπεζα να πάρουμε χρήματα, η έκκληση μας στην εμπιστοσύνη, δεν φέρνει κανένα αποτέλεσμα στον τραπεζοϋπάλληλο. Οι τραπεζίτες λοιπόν δεν εκτιμούν την πίστη και την εμπιστοσύνη. Όσο πλουσιότερος είναι ο άνθρωπος τόσο περισσότερο φροντίζει να κάνει συμβόλαια. Όταν έχουμε υπογράψει ένα συμβόλαιο είτε από ανάγκη είτε από άγνοια και δεν μπορούμε να τηρήσουμε τους όρους, ολόκληρος ο κρατικός μηχανισμός, αστυνομία, δικαστήρια, και ο στρατός ακόμα, υποστηρίζουν τον πλούσιο έμπορο και τον τραπεζίτη. Για τον τραπεζίτη, και τον πλούσιο έμπορο είναι περιττό να δείχνουν εμπιστοσύνη. Την παίρνουν δεν την δίνουν.

Από την συμπεριφορά των ισχυρότερων ομάδων της κοινωνίας μας, συμπεραίνουμε, ότι είναι ευκολότερο να δίνεις εμπιστοσύνη παρά να την παίρνεις και το κυριότερο η εμπιστοσύνη πηγαίνει από τον αδύνατο στον πιο δυνατό και όχι αντίθετα. Οι δυνατοί επαφίενται στην βία και στην άγνοια παρά στην εμπιστοσύνη και σχεδόν ποτέ δεν βγάζουν λόγους χωρίς να ζητούν εμπιστοσύνη απ΄ όλους όσους εξαρτώνται από αυτούς. Αυτό κάνουν οι γονείς με τα παιδιά τους, οι δάσκαλοι με τους μαθητές τους, οι επιχειρηματίες με τους εργάτες, και οι πολιτικοί με τους ψηφοφόρους. Οι ίδιοι βέβαια, δεν χρειάζεται να δείχνουν εμπιστοσύνη, ωστόσο, έχουν ανάγκη την εμπιστοσύνη των άλλων.

Αυτό βέβαια γίνεται, επειδή η εμπιστοσύνη είναι φτηνότερη από την άσκηση βίας. Για την άσκηση βίας χρειάζονται άνθρωποι που θα πρέπει να εμπιστεύονται εκείνους που τους λένε, ότι η χρήση βίας είναι καλή πράξη. Αν δεν έχει κανείς τέτοιους ανθρώπους στην διάθεσή του, τότε τα κλομπ, οι σφαίρες, τα όπλα, οι αύρες, τα τανκ είναι για τα σκουπίδια.

Ένας ελάχιστος βαθμός εμπιστοσύνης είναι απαραίτητος για να διατηρηθεί η αδικία. Όταν οι ιδιόκτητες διαμερισμάτων και επαγγελματικών στεγών, ζητούν ολοένα και περισσότερα χρήματα για τα ενοίκια, επιβάλλοντας την θέληση τους σε χιλιάδες οικογένειες έχουν πίσω τους αστυνομικούς , δικαστικούς κλητήρες, δικαστές και βουλευτές, που έχουν εμπιστοσύνη στην αντίληψη, ότι είναι δίκαιο να πλουτίζει κανείς από την ζωτική ανάγκη της στέγης και άδικο ν’ αντιστέκεται κανείς σ’ αυτό το είδος πλουτισμού. Επομένως η πίστη και η εμπιστοσύνη είναι ουσιώδεις προϋποθέσεις για την λειτουργία ενός συστήματος πλουτισμού.

Ο άνθρωπος που έχει εμπιστοσύνη μπορεί να την πάθει πιο εύκολα από έναν που σκέπτεται υπολογιστικά. Όποιος δεν έχει πρόθεση να μας εξαπατήσει δεν χρειάζεται την εμπιστοσύνη μας. Πολλές φορές έχω ακούσει την μπούρδα, ότι ή έλλειψη της εμπιστοσύνης μεταξύ των ανθρώπων δηλητηριάζει την συνύπαρξή τους! Το γεγονός ότι οι επιχειρηματίες επαφίενται σε συμβόλαια και όχι στην εμπιστοσύνη δηλητηριάζει την σχέση τους; Απεναντίας η ασφάλεια του συμβολαίου κάνει πιο αβίαστες τις σχέσεις τους. Δεν έχουν λόγο να δυσπιστούν, είναι εξασφαλισμένοι. Η ασφάλεια του συμβολαίου δημιουργεί κοινά συμφέροντα. Δεν χρειάζονται την εμπιστοσύνη.

Οι υποτακτικοί δεν έχουν στρατιώτες. Οι πλουτοκράτες μπορούν με τον στρατό, την αστυνομία ή την πείνα, να αναγκάσουν τους υποτακτικούς να δουλέψουν για λογαριασμό τους. Όταν η αδυναμία του υποτακτικού και η δύναμη του αντιπάλου του είναι μεγάλες, μοιραία ο υποταχτικός θα καταφύγει στην πίστη και την εμπιστοσύνη. Επειδή δεν μπορεί ν’ αμυνθεί, έχει εμπιστοσύνη ότι ο αντίπαλος δεν θα φτάσει στα άκρα.

Η ανθρωπιά κάνει περιττή την εμπιστοσύνη. Η απανθρωπιά χρησιμοποίει τα εργαλεία της πίστης και της εμπιστοσύνης. Για να καταπολεμήσουμε την απανθρωπιά, θα πρέπει να αποβάλουμε αυτές τις συνήθειες απέναντι στους δυνατούς και να αποκτήσουμε την συνήθεια να ρωτάμε και να υπολογίζουμε.
Είναι ολέθριο για την ζωή μας να πιστεύουμε ότι οι πληροφορίες που δεχόμαστε στο σχολείο, ανταποκρίνονται στα συμφέροντά μας.
Αντί να εμπιστευόμαστε το μάθημα θα πρέπει να το ελέγχουμε.
Πρέπει να ξέρουμε αν οι προγραμματιστές της παιδείας μας, μάς εξαπατούν.
Δεν μπορούμε ν’ αρκεστούμε στις διαβεβαιώσεις τους, ότι δεν μας κοροϊδεύουν, γιατί αυτές τις διαβεβαιώσεις τις έδιναν σ’ όλες τις γενιές. Και όλες τις γενιές τις κορόιδεψαν. Για πιο λόγο θα κάνουν εξαίρεση μ’ εμάς τάχα, αν δεν κάνουμε εμείς την εξαίρεση;
Παρακαλώ σημειώστε ότι αν και δεν φαίνονται τα κουμπιά προσθήκης emoticon και φατσούλες μπορείτε πάντα να τα χρησιμοποιείτε

Μάθε, παιδί μου, γράμματα... αλλά πού;

Χιλιάδες γονείς προβληματίζονται για το αν θα πρέπει να διαλέξουν την ιδιωτική ή τη δημόσια εκπαίδευση για τα παιδιά τους


Η ΚΟΡΗ ΤΗΣ ήταν μόλις τριών ετών και «φοιτούσε» στον παιδικό σταθμό όταν άρχισαν να πέφτουν βροχή οι ερωτήσεις των μαμάδων στην παιδική χαρά: «Σε ποιο δημοτικό την έχετε γράψει;» ήταν η δημοφιλέστερη ερώτηση εκείνων που είχαν σπεύσει να εγγράψουν τα παιδιά τους στα «καλά» σχολεία από τα γεννοφάσκια
τους. Στις ερωτήσεις δεν απαντούσε γιατί απλώς δεν είχε κλείσει καμία θέση πουθενά- της φαινόταν υπερβολή να προεξοφλεί το μέλλον της οικογένειάς της σε βάθος τριών χρόνων: το πού θα μένουν, πόσα χρήματα θα διαθέσουν, τι σχολείο θα αναζητούν. Ξαφνικά όμως όταν όλα τα άλλα συνομήλικα γράφτηκαν σε πολλά υποσχόμενα σχολεία, μπήκε και εκείνη στο ίδιο γρανάζι και έσπευσε ζωσμένη με σκονάκια
πληροφοριών για το σαφάρι σχολείου. Τον τότε προβληματισμό της μητέρας τής- αληθινής- ιστορίας μας περνάνε αυτή την περίοδο χιλιάδες γονείς καθώς τώρα είναι εποχή αιτήσεων σε διάφορους σχολικούς οργανισμούς. Ανάλογα με τη σπουδαιότητα του σχολείου οι αιτήσεις αφορούν τη φετινή χρονιά, την επόμενη ή και το... 2012 (υπάρχουν σχολεία που εγγράφουν βρέφη τα οποία μόλις έχουν σαραντίσει).

Αν το βαλάντιο δεν είναι πλούσιο και ο γονιός θέλει κάτι καλύτερο από το δημόσιο της γειτονιάς του, σπεύδει σε σχολεία όπως το Πειραματικό Δημοτικό Σχολείο του Πανεπιστημίου Αθηνών, της οδού Σκουφά στο Κολωνάκι. Σχολεία όπως αυτό έχουν την αίγλη που τους προσδίδει η σχέση τους με το Πανεπιστήμιο. Στην πραγματικότητα πρόκειται για σχολεία-πυρήνες επιμόρφωσης και όχι για ιδρύματα με «ιδιαίτερους» μαθητές ή καθηγητές. Καθηγήτρια σε πειραματικό λύκειο παραδέχεται ότι κίνητρο για τους καθηγητές συναδέλφους της που έχουν μεταπτυχιακό τίτλο σπουδών είναι το θεσπισμένο μειωμένο ωράριο διδασκαλίας και όχι το ερευνητικό έργο και η επιμόρφωση.

Πάντως η αίτηση του γονιού στο πειραματικό, για παράδειγμα, είναι μια πηγή στρες καθώς η επιλογή γίνεται μέσω κλήρωσης. Πέρυσι μάλιστα το ποσοστό των παιδιών που κληρώνονταν ήταν 1 στα 5. Στην περίπτωση των Αθηνών παρόμοια ζήτηση έχει μια θέση στο δημοτικό της Μαρασλείου. Ο γονιός όμως καλείται να διαλέξει σε ποιο από τα δύο σχολείο θα κάνει αίτηση καθώς δεν έχει δικαίωμα συμμετοχής και στις δύο κληρώσεις. Η δε κλήρωση γίνεται λίγους μήνες πριν από τη σχολική χρονιά όταν οι θέσεις των ιδιωτικών σχολείων έχουν προ πολλού κλείσει. Τι κάνουν οι προνοητικοίσε σημείο νεύρωσης- γονείς; Προγράφουν τα παιδιά τους και σε ένα ιδιωτικό σχολείο, καταθέτοντας μερικές εκατοντάδες ευρώ, τα οποία και χάνουν αν τελικώς δεν εγγράψουν το παιδί τους.

Οταν το ιδιωτικό αποκλειστεί και το πειραματικό δεν κληρώσει πολλοί καταφεύγουν σε δημοτικά με καλή φήμη. Στο Λεκανοπέδιο δημοφιλή είναι τα δημοτικά και γυμνάσιαλύκεια των περιοχών Ψυχικού (Παλαιού και Νέου) Φιλοθέης, Κηφισιάς και Παπάγου. Εκεί συρρέουν ενδιαφερόμενοι κάθε περιοχής προσκομίζοντας βέβαια ψευδή στοιχεία μόνιμης κατοικίας.


«Ελευθερία και μεράκι»
«Το δίλημμα δεν είναι δημόσιο ή ιδιωτικό, αλλά ποιο δημόσιο και ποιο ιδιωτικό» μας λέει ο κ. Λευτέρης Γείτονας, εκπαιδευτικός, γενικός διευθυντής σπουδών των φερώνυμων εκπαιδευτηρίων, στη Βάρη Αττικής. «Το σχολειό πρέπει να είναι ένα ανοιχτό πεδίο επιλογών. Το κάθε παιδί ανάλογα με τις κλίσεις και τις επιδεξιότητές του πρέπει να μπορεί να επιλέξει το πρόγραμμα που θα ανταποκρίνεται περισσότερο στα εν δυνάμει στοιχεία του αλλά και στις ακαδημαϊκές προσδοκίες της οικογένειας οι οποίες θα πρέπει να είναι ευέλικτες στον διαρκώς μεταβαλλόμενο κόσμο μας.Λίγη ελευθερία θέλουν ο εκπαιδευτικός και ο διευθυντής. Το ισχύον αναλυτικό πρόγραμμα αποτελεί νόμο του κράτους και δεν έχει κανείς δικαίωμα να το παραχαράξει. Ο νομοθέτης με αυτό διασφαλίζει τα ελάχιστα αλλά αν ο δάσκαλος έχει μεράκι και θέλει να μάθει στα παιδιά και μια άρια ή ένα κλέφτικο τραγούδι, δεν θα τον κατηγορήσει κανείς. Αντίθετα θα τον εκτιμήσουν περισσότερο».

Η κρίση χτυπάει τα ιδιωτικά; «Οχι» θα απαντήσει ο κ. Γείτονας, «γιατί σε καιρούς κρίσεως η ποιότητα αναδεικνύεται και αναζητείται περισσότερο. Ο προβληματισμένος γονιός θα πει:πληρώνω που πληρώνω, δεν ψάχνω και το καλύτερο πρόγραμμα»; Στην πραγματικότητα οι τιμές, αν και θα παγώσουν για την επόμενη χρονιά, παραμένουν καυτές με τη μέση τιμή ενός καλού- όχι φημισμένου- ιδιωτικού, που είναι 5.000-6.000 ευρώ τον χρόνο χωρίς τα έξοδα μεταφοράς. Εύλογα καταλαβαίνει κανείς ότι το δίλημμα δημόσιο- ιδιωτικό μπαίνει μόνο αν υπάρχει διαθέσιμο αυτό το ποσό.

Η ελίτ των ιδιωτικών σχολείων είναι σχεδόν απαγορευτική για εκείνους που καταφέρνουν να συγκεντρώσουν ίσα ίσα τα δίδακτρα της σχολικής χρονιάς, καθώς το κόστος δεν αφορά μόνο τα δίδακτρα αλλά και τα «έξοδα κίνησης» ενός μαθητή: τα πάρτι, το ντύσιμο, τα δώρα στους συμμαθητές και βέβαια τα σχολικά ταξίδια. Και είναι πράγματι δύσκολο για έναν πατέρα ή μια μητέρα να αποκλείσει το παιδί του από δραστηριότητες στις οποίες συμμετέχουν οι συμμαθητές του...


Εμπειρίες και απόψεις
«Το μόνο πρόβλημα που έχουμε με το ιδιωτικό που επιλέξαμε είναι ότι πληρώνουμε» λέει η κυρία Κλειώ Καπαντώνη, γραφίστρια, μέλος του Συλλόγου Γονέων και Κηδεμόνων του ιδιωτικού σχολείου όπου φοιτούν ο πεντάχρονος γιος της και η επτάχρονη κόρη της. «Δεν υπήρξε ποτέ η σκέψη να πάμε σε δημόσιο σχολείο. Πρώτον, γιατί έζησα η ίδια στο δημόσιο την απόλυτη ανία και σε επίπεδο διδακτικού προσωπικού και σε επίπεδο μαθημάτων. Δεύτερον, γιατί συνεχίζω να μην έχω εμπιστοσύνη στα πράγματα που οργανώνει και διοικεί το κράτος. Οσο για τη γειτονιά, που πολλοί λένε ότι χάνεις αν πας σε ιδιωτικό,διαφωνώ.Είναι θέμα κοινωνικότητας των γονιών. Επίσης το παιδί μπορεί να έχει επαφή με τα παιδιά της γειτονιάς μέσω εξωσχολικών δραστηριοτήτων».

Αντίθετα με την Κλειώ, για την Αγγελική Αναστασοπούλου, μηχανικό ηλεκτρονικών υπολογιστών και μητέρα δύο παιδιών 10 και 12 ετών, «το δημόσιο ενισχύει αποφασιστικά τον σύνδεσμο της οικογένειας με τη γειτονιά». Παραδέχεται όμως ότι ρόλο στην απόφασή της να στείλει τα παιδιά της στο δημόσιο έπαιξε το γεγονός ότι δεν ζει σε μια προβληματική περιοχή αλλά στα βόρεια προάστια. «Το προβληματικό σημείο στα δημόσια σχολεία συνοψίζεται στη φράση:στο ιδιωτικό δουλεύει το σύστημα, στο δημόσιο δουλεύει ο δάσκαλος». Επίσης ένα ακόμη συν στην ιδιωτική εκπαίδευση είναι ότι δεν χάνονται διδακτικές ώρες. Ο γιος μου στο γυμνάσιο έχει συνέχεια κενά από δευτερεύοντα κι όμως μεγάλης σημασίας μαθήματα, όπως τα καλλιτεχνικά ή η φυσική αγωγή».

Για την Αντριάννα Διαμαντοπούλου , τελειόφοιτο Ιατρικής, τεχνολόγο ιατρικών εργαστηρίων και μητέρα δύο παιδιών, το δημόσιο σχολείο έγινε κομμάτι της ζωής της: πρόεδρος του Συλλόγου Γονέων και Κηδεμόνων του Κρυστάλλειου Δημοτικού Πεντέλης, δίνει καθημερινούς αγώνες για να γίνονται εξωσχολικές δραστηριότητες, για να απομακρυνθούν τα κοντέινερ που φιλοξενούν μαθητές...

«Επέλεξα το δημόσιο γιατί πιστεύω ότι η παιδεία είναι δημόσιο αγαθό, νιώθω πολύ άσχημα να την εξαγοράσω» λέει, αν και παραδέχεται ότι υπάρχουν τομείς όπου σηκώνει κανείς τα χέρια ψηλά: « Αν πέσεις σε έναν προβληματικό δάσκαλο δεν μπορείς να κάνεις τίποτε. Ζήσαμε πέρυσι ένα περιστατικό... φτάσαμε ως το υπουργείο Παιδείας αλλά λύση δεν δόθηκε. Αν όμως είναι να πετύχεις δάσκαλο με ψυχή, πιστεύω ότι θα τον πετύχεις στο δημόσιο. Η άποψή μου για τα ιδιωτικά σχολεία είναι ότι δεν δίνουν στο παιδί την εικόνα της πραγματικής ζωής, αντίθετα με τα δημόσια όπου συνυπάρχει κανείς με το διαφορετικό, το αλλόθρησκο, το παιδί μιας άλλης εθνικότητας. Ετσι το παιδί κοινωνικοποιείται όπως απαιτεί η ζωή».


Παραπαιδεία και φροντιστήριο
Στο πειραματικό λύκειο συναντήσαμε μια μητέρα της οποίας ο 18χρονος γιος παίρνει φέτος απολυτήριο. Θα παραδεχτεί- ζητώντας να μη δημοσιευτεί το όνομά της- ότι σχεδόν παρακαλάει να γίνει καμιά κατάληψη για να καθήσει ο γιος της στο σπίτι και να διαβάσει τα του φροντιστηρίου. Το ίδιο συμβαίνει και στα ιδιωτικά. Μόνο που εκεί το τίμημα είναι διπλό: δίδακτρα και αμοιβή καθηγητή για ιδιαίτερα. Οι μαθητές κάνουν όλες τις επιτρεπόμενες απουσίες προς το τέλος της τρίτης λυκείου προκειμένου να διδαχτούν την εξεταστέα ύλη από τους φροντιστές, που ενίοτε ανήκουν στον κύκλο των ίδιων των καθηγητών των (ιδιωτικών) σχολείων.

Καθηγήτρια σε φροντιστήριο μαθηματικών με μεγάλο κύκλο ιδιαίτερων μαθημάτων- τα στοιχεία της οποίας είναι στη διάθεση της εφημερίδας- περιγράφει «μαφία» καθηγητών οι οποίοι εργάζονται σε ιδιωτικά σχολεία και ανταλλάσσουν μεταξύ τους μαθητές για ιδιαίτερα με εξαιρετικά υψηλές αμοιβές. Και συμβουλεύει τους γονείς να προτιμούν σε αυτή την περίπτωση τα δημόσια γυμνάσια και λύκεια. «Για την κατάσταση φταίει το έλλειμμα των δημοσίων που οδηγεί τους μαθητές στα φροντιστήρια συμπαρασύροντας στο κλίμα ανταγωνισμού και τους μαθητές των ιδιωτικών» εξηγεί.

Από τη μεριά του ο κ. Γείτονας θεωρεί υπεύθυνο για την άνθηση της παραπαιδείας το σύστημα εισαγωγής στα πανεπιστήμια: « Αν άφηναν τα πανεπιστήμια να επιλέξουν τους φοιτητές δεν θα συνέβαινε αυτό» λέει και ολοκληρώνει τον συλλογισμό του: «Το σχολείο έχασε την ανθρωπιστική του αποστολή. Δεν διαμορφώνουμε έλληνες ευρωπαίους, πολίτες του κόσμου, αλλά μηχανές που αποστηθίζουν τύπους Φυσικής και Μαθηματικών προκειμένου να πάρουν διαπιστευτήρια για εγγραφή στο Πανεπιστήμιο».

«Το μυαλό δεν είναι δοχείο για γέμισμα αλλά φωτιά για άναμμα» έγραψε ο Πλούταρχος (45 μ.Χ.-120 μ.Χ. περίπου)- γραμμένο σήμερα και με σπρέι σε τοίχο της Αθήνας από κάποιον μαθητή που θα ήθελε το μυαλό του να σπιθίζει.


ΑΕΙ ή ΙΒ;
Ποιος τα πηγαίνει καλύτερα στις πανελλαδικές εξετάσεις; ο απόφοιτος δημοσίου ή ιδιωτικού λυκείου; Οι αρμόδιες υπηρεσίες του υπουργείου Παιδείας αδυνατούν να απαντήσουν. Στη Διεύθυνση Οργάνωσης και Διεξαγωγής Εξετάσεων δεν υπάρχουν στοιχεία, ενώ τυχόν έρευνες που έγιναν για το υπουργείο δεν δημοσιεύονται παρά μόνο με εντολή γενικού γραμματέα ή υφυπουργού. Ο κ. Μιχάλης Κουρουτός, πρόεδρος της Ομοσπονδίας Ιδιωτικών Εκπαιδευτικών Λειτουργών Ελλάδας, ισχυρίζεται ότι πολλά ιδιωτικά σχολεία έχουν 99 στους εκατό επιτυχόντες στις πανελλαδικές εξετάσεις...

Ενας μικρός αριθμός γόνων ευκατάστατων οικογενειών θα απόσχει από τον ελληνικό θεσμό προκειμένου να συμμετάσχει στις εξετάσεις για το Διεθνές Απολυτήριο (Ιnternational Βaccalaureate: Διεθνές Απολυτήριο).

Το ΙΒ ανοίγει τις πόρτες των πιο ισχυρών πανεπιστημίων του πλανήτη, συμπεριλαμβανομένου και του Χάρβαρντ. Το μπακαλορεά είναι ο λόγος που πολλοί γονείς επιλέγουν την ιδιωτική εκπαίδευση σε κάποιο από τα μεγάλα σχολεία που προσφέρουν το δημοφιλές διετές πρόγραμμα. Οι γονείς κάνουν συχνά αιματηρές οικονομίες για να εξασφαλίζουν το ποσό που φτάνει σε ορισμένα σχολεία και τα 30.000 ευρώ.


Οι πληγές των δημοσίων
Το δημόσιο σχολείο αντιμετωπίζει πολλά προβλήματα, ελλείψει χρημάτων και σχεδιασμού. Ο δάσκαλος βρίσκεται στο απυρόβλητο κατέχοντας μια «ισόβια» θέση.

Οπως μας εξηγεί ο κ. Βασίλης Πετρόπουλος, προϊστάμενος του 6ου Γραφείου Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης Α΄ Αθήνας, «στέλνονται στο υπουργείο λίστες με ονόματα εκπαιδευτικών που δεν κάνουν σωστά το έργο τους αλλά δεν γίνεται τίποτε. Ακατάλληλοι άνθρωποι συνεχίζουν να διδάσκουν. Αλλο πρόβλημα είναι οι ελλείψεις δασκάλων».

Ο κ. Φωκίων Συρέλης, διευθυντής του 2ου Πειραματικού Λυκείου Αθηνών, γνωστού για τις εξαιρετικά επιτυχημένες θεατρικές, λογοτεχνικές και μαθηματικές δράσεις του, παραδέχεται ότι «δεν έχουμε καμιά αρμοδιότητα. Δεν μπορούμε να επέμβουμε πουθενά».

Ελπίζει σε ένα σύστημα αξιολόγησης που θα βάλει τέλος στη χαλαρότητα. Ξεναγώντας μας στους χώρους του λυκείου σχολιάζει την ανυπαρξία υποδομών. Είναι ένα τετραώροφο κτίριο του οποίου οι σκάλες «απαγορεύουν» την πρόσβαση στις τάξεις σε άτομα με κινητικά προβλήματα. Επίσης, δεν διαθέτει χώρους άθλησηςόπως πολλά άλλα σχολεία...

Βέβαια τίποτε από αυτά δεν βλέπει κανείς όταν κάνει πλοήγηση στην ιστοσελίδα του Οργανισμού Σχολικών Κτιρίων (ΟΣΚ www. osk.gr). Μόνο αν ψάξει καλύτερα στις ηλεκτρονικές σελίδες μαθαίνει, για παράδειγμα, ότι το κοντέινερ που βρίσκεται στο 15ο δημοτικό σχολείο στο Κολωνάκι θα μείνει για ακόμη 810 μέρες.

www.tovima.gr

Τι μαθαίνουν τα Ελληνόπουλα;;;;;

Διαβαστε παρακαλω!!!!!

Ο... συνωστισμός στη Σμύρνη, της κυρίας Ρεπούση, στο περιβόητο βιβλίο της Ιστορίας της ΣΤ΄ τάξης Δημοτικού, που αναγκάστηκε η κυβέρνηση Καραμανλή, μετά τον γενικό ξεσηκωμό, να το αποσύρει (και ο αθηναϊκός λαός την κυρία Γιαννάκου), φαντάζει πταίσμα μπροστά στο εθνικό
έγκλημα που διαπράττουν οι συγγραφείς αλλά και οι αξιολογητές του βιβλίου της Γ΄ Γυμνασίου «Νεώτερη και Σύγχρονη Ιστορία», όπου εκεί μαθαίνουν τα παιδιά μας κι εμείς ότι τα Ύμια δεν ανήκουν στην Ελλάδα, αλλά τα... διεκδικούμε μαζί με την Τουρκία!
Συγκεκριμένα, στη σελ. 163 για την τουρκική πολεμική επιχείρηση κατάληψης της ελληνικής βραχονησίδας τον Γενάρη του 1996, γράφονται επί λέξει τα εξής:

«Την ίδια εποχή, με αφορμή τη διεκδίκηση της βραχονησίδας Ύμια, στα Δωδεκάνησα, ξέσπασε κρίση στις ελληνοτουρκικές σχέσεις που αποκλιμακώθηκε με αμοιβαίες υποχωρήσεις (1996)»!

Διεκδικούσαμε δηλαδή τα Ύμια, δεν ήταν κομμάτι της εθνικής μας κυριαρχίας, γράφουν οι συγγραφείς Ευαγγελία Λούβη και Δημήτρης Ξιφαράς. Καλά, πού ζουν; Δεν ήξεραν ότι τα Ύμια βρίσκονται εντός της ελληνικής επικράτειας; (!!!!!!)

Αυτήν την Ιστορία μαθαίνουν, κυριοι, τα παιδιά μας; Ότι το 1996 πήγε η Ελλάδα να... διεκδικήσει τα Ύμια από την Τουρκία; Και το άφησαν αυτό να τυπωθεί στο βιβλίο δυστυχώς και οι κριτές αξιολόγησης, οι Αλ. Ρήγος, Όλ. Καραγεώργου και Μ. Βενιέρης, που είναι κι αυτοί συνυπεύθυνοι της ιστορικής διαστρέβλωσης;;;;;

Γιατί πρέπει να διδάσκονται τα Αρχαία Ελληνικά

Πολλοί αφελώς πιστεύουν ότι τα αρχαία ελληνικά δεν θα έπρεπε να διδάσκονται καθότι σύμφωνα με τη…
γνώμη τους δεν προσφέρουν τίποτε στους μαθητές ενώ αντιθέτως τους φορτώνουν με γνώσεις που είναι άχρηστες για το μέλλον τους. Είναι πράγματι λυπηρό να παρακολουθεί κανείς την απαξίωση του μεγαλείου του αρχαίου ελληνικού πολιτισμού και του αναπόσπαστο τμήματος αυτού, της αρχαίας ελληνικής λογοτεχνίας, που είναι πληρέστατη σε νοήματα, ιδέÎ! �ς και σκέψεις. Οφείλουμε να κάνουμε έναν πολύ σημαντικό διαχωρισμό. Άλλο πράγμα είναι να διδάσκεις μια γλώσσα με βαθμοθηρικό και μηχανιστικό τρόπο, προσκολλημένος σε γραμματικά και συντακτικά φαινόμενα και στην αποστήθιση αυτών από τους μαθητές σου και εντελώς διαφορετική είναι η προσέγγιση των υψηλών νοημάτων και της μαγικής ουσίας χρησιμοποιώντας ως εργαλεία τα γραμματικά και τα συντακτικά φαινόμενα.

Αυτή η διαπίστωση αποτελεί και την ουσιώδη διαφορά ανάμεσα στον εκπαιδευτικό της παλιάς και της νέας αντίληψης.

Οι λόγοι λοιπόν που καταδεικνύουν την ανάγκη να εξακολουθούν να διδάσκονται τα αρχαία ελληνικά ως βασικό μάθημα στην δευτεροβάθμια εκπαίδευση είναι:

* Γνωρίζουμε την ακριβή σημασία της δημοτικής και δεν αγνοούμε εύηχες λέξεις.
* Εμπλουτίζουμε τη νέα ελληνική γλώσσα με λέξεις που βρίσκουν απήχηση και στην εποχή μας.
* Θα σταματήσει η ξενομανία και η τάση χρήσης περιττών ξένων όρων.
* Μαθαίνουμε να σκεφτόμαστε, γιατί αφομοιώνουμε τον τρόπο σκέψης των προγόνων μας.
* Καμία μετάφραση δεν αποδίδει ακριβώς τα νοήματα του αρχαίου κειμένου.

Το σχέδιο για το Πιστοποιητικό Παιδαγωγικής Επάρκειας

Στο κείμενο «ΝΕΟ ΣΧΟΛΕΙΟ: Πρώτα ο μαθητής» που κατέθεσε η Υπουργός Παιδείας Άννα Διαμαντοπούλου στις 4 Μαρτίου 2010 στο Υπουργικό Συμβούλιο γίνεται αναφορά«στην καθιέρωση Πιστοποιητικού Παιδαγωγικής Κατάρτισης». Σύμφωνα με το κείμενο «η παιδαγωγική κατάρτιση των εκπαιδευτικών της Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης παρέχεται : α) κατά τη διάρκεια των σπουδών και εντάσσεται στο Πρόγραμμα των Τμημάτων με τη μορφή «Ειδικού Προγράμματος Σπουδών στις Επιστήμες της Αγωγής», β) μετά την αποφοίτηση και με βάση όρους και προϋποθέσεις που τίθενται από το Υπουργείο Παιδείας σε συνεννόηση με τα ανώτατα ιδρύματα».

Παράλληλα επισημαίνεται ότι η εισαγωγή στο εκπαιδευτικό σύστημα προβλέπεται «μετά από επιτυχείς εξετάσεις στον ΑΣΕΠ εκπαιδευτικών που θα διαθέτουν Πιστοποιητικό Παιδαγωγικής Κατάρτισης»

Με έγγραφό του (Α.Π. 814/26/1/2010) το Υπουργείο Παιδείας ζήτησε από τους Πρυτάνεις των Πανεπιστημίων τα παρακάτω σε σχέση με το Πιστοποιητικό Παιδαγωγικής Κατάρτισης:«…Το Υπουργείο Παιδείας , Δια Βίου Μάθησης και Θρησκευμάτων προτίθεται να προτείνει στα Πανεπιστήμιά μας ένα λειτουργικό σχέδιο για τη βασική εκπαίδευση των μελλοντικών εκπαιδευτικών κατά τη διάρκεια των προπτυχιακών σπουδών στα τμήματά τους με την παρακολούθηση ενός ειδικού συνεκτικού προγράμματος σπουδών στις Επιστήμες της Αγωγής το οποίο θα οδηγεί στην απόκτηση ενός πιστοποιητικού παιδαγωγικής επάρκειας. …Τα Πανεπιστήμια αποτελούν τους φυσικούς φορείς για την ανάπτυξη μιας σχετικής πρωτοβουλίας. Θεωρούμε ότι η δημιουργία ενός ειδικού κέντρου ή η μετεξέλιξη υπάρχοντος θεσμού σε κάθε Πανεπιστήμιο με σκοπό τη διοργάνωση και υποβοήθηση των Τμημάτων στην επιτυχή διοργάνωση των σχετικών προγραμμάτων σε στενή συνεργασία με τα θεσμικά όργανα Διοίκησης των Πανεπιστημίων και τα ίδια τα Τμήματα τα οποία θα ενδιαφερθούν να συμμετάσχουν, θα ήταν δυνατόν να οδηγήσει σε μια μεγάλης εμβέλειας καινοτομία… να μας γνωρίσετε τις απόψεις σας για το θέμα αφού συνεννοηθείτε με τους Προέδρους των Τμημάτων που δυνητικά εμπλέκονται (Παιδαγωγικά Τμήματα τα οποία εκπαιδεύουν για τη Β΄θμια εκπαίδευση)

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΠΙΣΤΟΠΟΙΗΤΙΚΟΥ ΠΑΙΔΑΓΩΓΙΚΗΣ ΕΠΑΡΚΕΙΑΣ

Το πιστοποιητικό παιδαγωγικής επάρκειας ή κατάρτισης (το Υπουργείο Παιδείας χρησιμοποίησε, μέσα σε περίπου ένα μήνα, σε επίσημα κείμενά του και τις δυο φράσεις) δεν είναι κάτι νέο. Το βρίσκουμε θεσμοθετημένο από το 1997 με το ν. 2525/97 «Ενιαίο Λύκειο, πρόσβαση των αποφοίτων του στην Τριτοβάθμια Εκπαίδευση, αξιολόγηση του εκπαιδευτικού έργου και άλλες διατάξεις» (Υπουργός Παιδείας Γεράσιμος Αρσένης). Στο Άρθρο 6 παρ. 4 του νόμου αυτού προβλέπονται σχετικά τα παρακάτω:

«Άρθρο 6 Διορισμοί Εκπαιδευτικών Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης.

4. Δεκτοί στο διαγωνισμό είναι οι έχοντες τα ειδικά τυπικά προσόντα διορισμού στην Πρωτοβάθμια και Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση, κατά τις διατάξεις των άρθρων 12, 13 και 14 του Ν. 1566/85, καθώς και πιστοποιητικό Παιδαγωγικής και Διδακτικής Επάρκειας, που χορηγείται από τα ΑΕΙ, ανεξάρτητα εάν είναι εγγεγραμμένοι στους πίνακες διοριστέων του Ν. 1566/85. Στο διαγωνισμό γίνονται δεκτοί, χωρίς πιστοποιητικό Παιδαγωγικής και Διδακτικής Επάρκειας, οι έχοντες πτυχίο Παιδαγωγικών Τμημάτων Δημοτικής Εκπαίδευσης και Νηπιαγωγών και των Τμημάτων Φιλοσοφίας, Παιδαγωγικής και Ψυχολογίας ή Φιλοσοφίας και Κοινωνικών Σπουδών των ΑΕΙ ή πτυχίο της Παιδαγωγικής Τεχνικής Σχολής της Σχολής Εκπαιδευτικών Λειτουργών Επαγγελματικής Τεχνικής Εκπαίδευσης και της Ανωτέρας Σχολής Εκπαιδευτικών Tεχνολόγων Μηχανικών (ΠΑΤΕΣ και ΑΣΕΤΕΜ της ΣΕΛΕΤΕ), καθώς και οι εγγεγραμμένοι στους πίνακες διοριστέων του Ν. 1566/85 και έχοντες διδακτορικό δίπλωμα στις επιστήμες της Αγωγής ή τίτλο μεταπτυχιακών σπουδών στις επιστήμες της Αγωγής.

…
6.Με απόφαση των οικείων ΑΕΙ, που εγκρίνεται από τον Υπουργό Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων, καταρτίζονται στα ΑΕΙ προγράμματα θεωρητικής κατάρτισης και πρακτικής άσκησης, διάρκειας δύο ακαδημαϊκών εξαμήνων, τα οποία παρακολουθούν οι υποψήφιοι εκπαιδευτικοί είτε κατά τη διάρκεια των βασικών σπουδών τους είτε μετά τη λήξη αυτών. Σε όσους παρακολουθούν επιτυχώς τα προγράμματα, χορηγείται πιστοποιητικό Παιδαγωγικής και Διδακτικής Επάρκειας, το οποίο παρέχει τη δυνατότητα συμμετοχής στους διαγωνισμούς για την κατάρτιση πίνακα διοριστέων εκπαιδευτικών».

Ο ν. 2525/97 τροποποιήθηκε και συμπληρώθηκε λίγα χρόνια αργότερα με το . 3194/2003 "Ρύθμιση εκπαιδευτικών θεμάτων και άλλες Διατάξεις". Σύμφωνα με την παράγραφο 2 του Άρθρου 8 του ν. 3194/2003 «… Καθηγητικές σχολές για τους διορισμούς εκπαιδευτικών και τις προσλήψεις αναπληρωτών και ωρομίσθιων εκπαιδευτικών νοούνται τα πανεπιστημιακά τμήματα, των οποίων οι πτυχιούχοι διορίζονται στην πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκπαίδευση χωρίς την απαίτηση πρόσθετου πτυχίου ή πιστοποιητικού παιδαγωγικής κατάρτισης, σε θέσεις εκπαιδευτικών των κλάδων δασκάλων και νηπιαγωγών και των κλάδων ΠΕ1 Θεολόγων, Π Ε2 Φιλόλογων, ΠΕ3 Μαθηματικών, ΠΕ4 Φυσικών, ΠΕ5 Γαλλικής Γλώσσας, Π Ε6 Αγγλικής Γλώσσας, ΠΕ7 Γερμανικής Γλώσσας, ΠΕ8 Καλλιτεχνικών Μαθημάτων, ΠΕ11 Φυσικής Αγωγής, ΠΕ15 Οικιακής Οικονομίας και ΠΕ16 Μουσικής, καθώς και η Ανώτερη Σχολή Εκπαιδευτικών Τεχνολόγων Μηχανικών (Α.Σ.Ε.ΤΕ.Μ.) της Σ.Ε.Λ.Ε.Τ.Ε. και η Ανώτατη Σχολή Παιδαγωγικής και Τεχνολογικής Εκπαίδευσης (Α.Σ. ΠΑΙ.Τ.Ε.) για το διορισμό εκπαιδευτικών στον κλάδο ΠΕ17». Τα τελευταία χρόνια με νέους νόμους (ν. 3687/2008, ν. 3794/2009) στις καθηγητικές σχολές προστίθεται ο κλάδος ΠΕ33 Μεθοδολογίας Ιστορίας και Θεωρίας της Επιστήμης, ΠΕ34 Ιταλικής γλώσσας ο κλάδος ΠΕ40 Ισπανικής Γλώσσας και από τον κλάδο ΠΕ19 Πληροφορικής Πανεπιστημιακών Ιδρυμάτων το Τμήμα Διδακτικής της Τεχνολογίας και Ψηφιακών Συστημάτων του Πανεπιστημίου Πειραιώς.


Ωστόσοτο Πιστοποιητικό Παιδαγωγικής και Διδακτικής Επάρκειας το βρίσκουμε πρόσφατα στο Τμήμα Μαθηματικών του Πανεπιστημίου Κρήτης. Σύμφωνα με ανακοίνωση (www.math.uoc.gr:1080/proptyxiakes/odhgos/pistopoihtiko) το τμήμα «δημιούργησε πρόγραμμα θεωρητικής κατάρτισης και πρακτικής άσκησης το οποίο μπορούν να παρακολουθήσουν οι φοιτητές του Τμήματος Μαθηματικών κατά τη διάρκεια των βασικών σπουδών τους. Το πρόγραμμα μπορούν να παρακολουθήσουν και πτυχιούχοι Τμημάτων Μαθηματικών, οι οποίοι εγγράφονται στο Τμήμα Μαθηματικών του Πανεπιστημίου Κρήτης ειδικά για το σκοπό αυτό. Το Τμήμα Μαθηματικών με απόφαση της Γενικής Συνέλευσης έπειτα από εισήγηση της Επιτροπής Σπουδών μπορεί να απαλλάξει τον πτυχιούχο από μαθήματα του προγράμματος, στα οποία έχει ήδη εξετασθεί επιτυχώς κατά τη διάρκεια των προπτυχιακών σπουδών του. Σε όσους παρακολουθήσουν το πρόγραμμα, επιτύχουν στις προβλεπόμενες εξετάσεις και ικανοποιήσουν όλες τις άλλες απαιτήσεις του, χορηγείται Πιστοποιητικό Παιδαγωγικής και Διδακτικής Επάρκειας. Για τη χορήγηση του Πιστοποιητικού απαιτείται,εκτός των άλλων απαιτήσεων για το πτυχίο, η επιτυχής παρακολούθηση σε δέκα από τα ακόλουθα μαθήματα, συνολικού βάρους τουλάχιστον 30 Δ.Μ. ή 60 μονάδων ECTS. Μεταξύ των δέκα μαθημάτων πρέπει να περιλαμβάνονται τα πέντε υποχρεωτικά μαθήματα για τη χορήγηση του Πιστοποιητικού, και τουλάχιστον ένα μάθημα από κάθε μία από τις τρείς Περιοχές μαθημάτων επιλογής.

Η ΘΕΣΗ ΤΗΣ ΟΛΜΕ

Τα ζητήματα της αρχικής εκπαίδευσης των εκπαιδευτικών κρίνονται σημαντικά, γιατί διαμορφώνουν τη βάση πάνω στην οποία θα στηριχθεί η οποιαδήποτε μετέπειτα επιμόρφωση. Οι θέσεις της ΟΛΜΕ ως προς την αρχική εκπαίδευση των εκπαιδευτικών Δ.Ε. έχουν ως εξής:

- Η επιστημονική κατάρτιση των εκπαιδευτικών να γίνεται στα οικεία Τμήματα των ΑΕΙ, όπως αυτό συμβαίνει μέχρι σήμερα, χωρίς να διαφοροποιείται από την κατάρτιση που παρέχεται σε αυτούς που ενδεχομένως δε θα σταδιοδρομήσουν στην εκπαίδευση.

- Να συμπληρωθούν τα προγράμματα σπουδών των Τμημάτων των ΑΕΙ με μαθήματα πάνω σε αντικείμενα που απουσιάζουν ή δε διδάσκονται επαρκώς στην Τριτοβάθμια, ενώ περιλαμβάνονται στα προγράμματα σπουδών της Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης (π.χ., Αρχαία Ελληνικά από μετάφραση).

- Να δημιουργηθούν στους τομείς Παιδαγωγικής των Φιλοσοφικών Σχολών και, όπου αυτοί δεν υπάρχουν, στα Παιδαγωγικά Τμήματα, ειδικά προγράμματα κατάρτισης των υποψήφιων εκπαιδευτικών σε θέματα Παιδαγωγικής, Ψυχολογίας, Κοινωνιολογίας και Διδακτικής Μεθοδολογίας, τα οποία να οδηγούν στη χορήγηση ειδικού πιστοποιητικού παιδαγωγικής και διδακτικής κατάρτισης.

Ως εναλλακτική πρόταση σε σχέση με την προηγούμενη προτείνεται η ακόλουθη: Η Παιδαγωγική κατάρτιση είναι δυνατό να παρέχεται και στα τμήματα των επιμέρους επιστημονικών ειδικοτήτων, που λειτουργούν στα ΑΕΙ, με τη δημιουργία των κατάλληλων προϋποθέσεων (ίδρυση αντίστοιχων τομέων κ.λπ.). Αυτό μπορεί να γίνει και με τη συνεργασία των Τομέων Παιδαγωγικής των Φιλοσοφικών Σχολών και των Παιδαγωγικών Τμημάτων.

- Να δοθεί ιδιαίτερη έμφαση στην πρακτική άσκηση των εκπαιδευτικών.

- Η ανάπτυξη των παραπάνω προγραμμάτων να γίνει σε συνεργασία με τα Τμήματα των επιμέρους επιστημονικών ειδικοτήτων που λειτουργούν στα ΑΕΙ και η ειδική διδακτική των διάφορων μαθημάτων να γίνεται από επιστήμονες των αντίστοιχων ειδικοτήτων, οι οποίοι πρέπει να έχουν πρόσθετη εκπαίδευση στη διδακτική και επαρκή σχετική εμπειρία.

- Τα προγράμματα βασικής παιδαγωγικής και διδακτικής κατάρτισης των εκπαιδευτικών να διαρκούν ένα τουλάχιστον ακαδημαϊκό έτος, αλλά να υπάρχει η δυνατότητα ολοκλήρωσης της παρακολούθησής τους και σε μεγαλύτερο χρονικό διάστημα.

- Να υπάρξει δυνατότητα παρακολούθησης του προγράμματος παιδαγωγικής και διδακτικής κατάρτισης τόσο κατά τη διάρκεια των βασικών σπουδών στους διάφορους τομείς επιστημονικής εξειδίκευσης όσο και μετά τη λήψη του πτυχίου.

- Να υπάρξει σύστημα συνεχούς αξιολόγησης της βασικής κατάρτισης των εκπαιδευτικών με βάση το οποίο θα γίνουν οι αναγκαίες βελτιώσεις στο σύστημα που προτείνεται παραπάνω.

Η επιτυχής παρακολούθηση του προγράμματος παιδαγωγικής κατάρτισης, σύμφωνα με την πρόταση της ΟΛΜΕ, πρέπει «να οδηγεί στη χορήγηση ειδικής βεβαίωσης, η οποία να θεωρείται ως απαραίτητη προϋπόθεση για το διορισμό στα σχολεία της Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης, όταν δημιουργηθούν οι προϋποθέσεις παροχής της κατάρτισης αυτής σε όσους το επιθυμούν».

Θεωρούμε αυτονόητο ότι η παιδαγωγική κατάρτιση και η χορήγηση ειδικής βεβαίωσης θα αφορά μόνο αυτούς που τώρα φοιτούν στα Πανεπιστήμια. Δεν θα εφαρμοστεί δηλαδή στους εκπαιδευτικούς, που εργάζονται ήδη (και αναπληρωτές και ωρομισθίους), επειδή, στη συντριπτική πλειοψηφία τους, οι υπηρετούντες εκπαιδευτικοί έχουν αυξημένες οικογενειακές ευθύνες και υποχρεώσεις και αδυνατούν, αντικειμενικά, να διακόψουν την εργασία τους προκειμένου να παρακολουθήσουν το αναφερόμενο πρόγραμμα.

Παγκοσμιοποίηση. Πραγματικότητα, συνωμοσία ή αναγκαιότητα;

Με τις σημερινές επιστημονικές γνώσεις που έχουμε, για την εξέλιξη των χαοτικών συστημάτων και τα σημεία καμπής της θεωρίας των καταστροφών, ο πλανήτης Γη, πλησιάζει σε ένα σημείο καταστροφικής καμπής, που οδηγεί είτε στην κατάρρευση του συνόλου του οικοσυστήματος, από το οποίο το ανθρώπινο είδος ενδέχεται να εξαφανιστεί, είτε θα εξελιχθούμε κάτω από την πίεση του αφανισμού, σε ένα βιώσιμο οικουμενικό πολιτισμό.
Στις χαοτικές εξελικτικές διεργασίες που συντελέστηκαν πάνω στον πλανήτη, χωρίς την επέμβαση του ανθρώπου, μια που αυτές έδρασαν και δρουν ανεξάρτητα από την ανθρώπινη δραστηριότητα (1), στα σημεία καμπής, χάθηκαν αμέτρητα είδη ζωής, θάλασσες έγιναν έρημοι και αρχέγονα δάση κάρβουνο.
Σήμερα η ανθρωπότητα, πλησιάζει σε ένα νέο σημείο καμπής, αν δεν βιώνουμε ήδη την εξέλιξη ενός τέτοιου κομβικού σημείου, όπως καταμαρτυρούν οι καιρικές και πλανητικές οικολογικές μεταβολές που καταγράφουμε. Για να διασωθεί ο πολιτισμός μας, η κοινωνική και πολιτισμική δομή της κοινωνίας μας, θα πρέπει να αλλάξει ριζικά και να εξελιχθεί σε ένα νέο πολιτισμό!
Η οικολογική κατάρρευση θα εξαφανίσει και πλούσιους και φτωχούς. Επομένως στο ερώτημα συνωμοσία ή πραγματικότητα, θα απαντούσα, αναγκαιότητα για μια πλανητική οικουμενικότητα, βιώσιμη και ειρηνική. Το ερώτημα είναι, αν θα τα καταφέρουμε να το επιτύχουμε, γιατί οι αλλαγές απαιτούν αγώνα, αλλαγή πεποιθήσεων και ιδεών και απομυθοποίηση κάποιων επικίνδυνων μύθων.
Ο αγώνας μπορεί να αρχίσει από «κάτω» (2) προς τα πάνω και από «πάνω» (3) προς τα κάτω. Ήδη από κάτω, έχει αρχίσει από καιρό με την παγκόσμια αφύπνιση των πολιτών για το περιβάλλον, την ανακύκλωση, την αναδάσωση, την διαχείριση των σκουπιδιών κτλ. Η από πάνω αλλαγή είναι επιταγή των από κάτω – ψηφοφόροι - με αποτέλεσμα οι κυβερνήσεις των ανεπτυγμένων χωρών να συζητούν για περιορισμό της εκπομπής των αερίων θερμοκηπίου, πράσινη ενέργεια κτλ.
Οι πεποιθήσεις που πρέπει να αναθεωρήσουμε είναι:
1)Η μοναδικότητα του κάθε ανθρώπου και ο διαχωρισμός του από τους άλλους. Δηλαδή ο καθένας για το προσωπικό του συμφέρον.
- Η μοναδικότητα αληθεύει, αλλά η αλληλεγγύη, που πρέπει να βασίζεται σε μια αίσθηση ενότητας με τους άλλους και κυρίως με την φύση, είναι βασική προϋπόθεση για την δημιουργία ενός βιώσιμου και ειρηνικού κόσμου.
2)Τα πάντα είναι αντιστρέψιμα. Δηλαδή τα βιώματα από τις δυσκολίες, που κάποια στιγμή περνάνε και όλα γυρίζουν στην φυσιολογική τους πορεία.
- Η ανθρώπινη δραστηριότητα πλέον, δρα σαν παράγοντας ανάδρασης επιταχύνοντας την κατάρρευση του πλανήτη και της ζωής πάνω σε αυτόν.
3)Η τάξη απαιτεί ιεραρχία. Δηλαδή η τάξη μπορεί να επιτευχθεί με κανόνες και νόμους και η σωστή επιβολή τους απαιτεί ιεραρχική διοικητική δομή που την αναγνωρίζουν και την υπακούν όλοι.
-Η απόρροια των ιεραρχικών θεσμών στον στρατό, την εκκλησία, και την πολιτική είναι η αναποτελεσματικότητα, η καταπίεση και η δυσλειτουργία. Η τάξη σπάνια είναι εφικτή. Αποτελεσματικότητα έχει η ομαδική δουλειά και οι λιτές δομές.
4)Η τεχνολογία είναι λύση. Δηλαδή όλα τα προβλήματα θα τα λύσει η τεχνολογία.
-Η τεχνολογία είναι ένα ισχυρό χαρτί αλλά εξαρτάται ποιά είναι ή χρήση της. Οι πυρηνικοί αντιδραστήρες, και η γενετική είναι δίκοπα μαχαίρια ενώ η πληροφορική προσφέρει παγκόσμια αλληλεπίδραση ανεξάρτητα φυλής και θρησκείας, αλλά τα δίκτυα πληροφοριών ανήκουν σε μία ελίτ που τα δημιούργησε για να εξυπηρετούν τα συμφέροντα τους.
5)Το κλειδί είναι η αποδοτικότητα. Δηλαδή να αποκομίζουμε το μέγιστο από ανθρώπους, οργανισμούς και μηχανές, ανεξάρτητα από το τι παράγει και αν εξυπηρετεί κάποιο ανθρώπινο κοινωνικό χρήσιμο σκοπό.
-Αυτό οδηγεί σε αυξανόμενη ανεργία και διαίρεση της κοινωνία ς σε πλούσιους και φτωχούς. Δεν είναι λύση.
6)Το νέο είναι πάντα καλύτερο. Δηλαδή το νέο κινητό τηλέφωνο είναι καλύτερο από αυτό που αγόρασα πριν δύο μήνες.
-Συνήθως είναι πιο ακριβό, πιο πολύπλοκο, λιγότερο εύχρηστο και πιο επιβλαβές για την υγεία μας και το περιβάλλον.
7)Η πατρίδα μου είναι πατρίδα μου. Δηλαδή ότι και να συμβεί, δίκαιο ή άδικο οφείλω αφοσίωση μόνο σε ένα έθνος, μια σημαία, μια κυβέρνηση.
-Αν μου ζητηθεί θα το σχολιάσω εκτενέστερα. Μπορούμε όμως, να είμαστε αφοσιωμένοι στην κοινότητα μας, χωρίς να απαρνούμαστε την αφοσίωση στην επαρχία μας ή το νομό μας. Μπορούμε να είμαστε αφοσιωμένοι στην περιοχή μας και να νοιώθουμε ταυτισμένοι με την κουλτούρα μας.
8)Όσα πιο πολλά χρήματα έχω τόσο πιο ευτυχισμένος είμαι. Δηλαδή υπάρχει άμεση σχέση του χρήματος με την ευτυχία.
-Το μόνο σίγουρο είναι, ότι με το χρήμα δεν μπορείς να αγοράσεις ευτυχία ή αγάπη. Η εμπειρία δεν επιβεβαιώνει την πεποίθηση πλούτου και ευτυχίας.
9)Το μέλλον δεν είναι δική μου υπόθεση. Δηλαδή η κάθε γενιά έχει την υποχρέωση να φροντίζει τον εαυτό της.
-Το να ζούμε χωρίς συνειδητό σχεδιασμό, είναι μια ανευθυνότητα, επειδή με τις πράξεις, που κάνουμε σήμερα, το αντίκτυπο στην ευημερία και στην επιβίωση των παιδιών μας, θα είναι τραγικό.

Οι επικίνδυνοι μύθοι είναι ότι:
1)Η φύση είναι ανεξάντλητη. Ο μύθος προέρχεται από τους αρχαίους πολιτισμούς, που η αίσθηση του τεράστιου άδειου χώρου, που τους περιέβαλε, δημιουργούσε την εντύπωση του ανεξάντλητου, αφού οι δραστηριότητες τους δεν μπορούσαν να την μολύνουν και οι τροφές και το καθαρό νερό ήταν ανεξάντλητα. Σήμερα όλοι μας έχουμε επίγνωση για το δήθεν ανεξάντλητο των πόρων της Γης.
2)Η φύση είναι ένας τεράστιος μηχανισμός. Ο μύθος προέρχεται από Νευτώνεια αντίληψη του κόσμου, ότι τα αίτια έχουν άμεσα και μοναδικά αποτελέσματα. Το περιβάλλον δεν είναι μια μηχανή και το κλίμα και τα τοπικά ή ηπειρωτικά συστήματα διέπονται από την χαοτική νομοτέλεια, που μια μικρή παρέμβαση, μπορεί να δράσει καταλυτικά και να τα οδηγήσει στην κατάρρευση.
3)Η ζωή είναι μια πάλη και επιβιώνουν οι ικανότεροι. Αυτός ο μύθος προέρχεται από την εκλαΐκευση της φυσικής επιλογής του Δαρβίνου. Η μεταφορά του Δαρβινισμού στην σύγχρονη κοινωνία – κοινωνικός Δαρβινισμός - είχε θανάσιμα αποτελέσματα αφού υιοθετήθηκε από την ναζιστική χιτλερική ιδεολογία. Ακόμα και σήμερα οι παραλλαγές του, ορίζουν άκρατο ανταγωνισμό, οικονομικό και φυλετικό, υποβιβάζοντας ολόκληρους πληθυσμούς στην φτώχεια και την εξαθλίωση.
4)Η αγορά διανέμει οφέλη. Το μύθο αυτό τον βιώνουν πλέον όλο και περισσότεροι Έλληνες. Είναι γνωστό σε όλους, ότι μια χούφτα άνθρωποι λυμαίνονται τον παγκόσμιο πλούτο, αφού έχουμε τρίτο κόσμο, δεύτερο και πρώτο. Τώρα ξέρουμε ποιούς ωφέλησε η παγκόσμια κρίση και που συσσωρεύτηκαν τα χρήματα.
5)Όσο περισσότερο καταναλώνεις τόσο καλύτερα είσαι. Η εξίσωση της ανθρώπινης αξίας με την οικονομική αξία, τροφοδοτείται συνειδητά από τις επιχειρήσεις. Η απεριόριστη κατανάλωση, διαφημίζεται αδίστακτα από τις εταιρίες και με την βοήθεια των ΜΜΕ και της φιλοσοφίας του life style, η περίοπτη κατανάλωση θεωρείται ιδανικό.
6)Οι οικονομικοί σκοποί αγιάζουν τα στρατιωτικά μέσα. Ο κόσμος του 21ου αιώνα είναι πιο αλληλεπιδραστικός και αλληλένδετος και τα οικολογικά του συστήματα λειτουργούν στα όρια της βιωσιμότητας. Επομένως η πολιτική του Μπους με την τοποθέτηση πεζοναυτών παντού ήταν νομοτελειακά αναμενόμενο να αποτύχει.
Κάτω από την πίεση της κατάρρευσης και της εξαφάνισης του ανθρώπινου είδους και οι πλούσιοι και οι φτωχοί, αλλά και ολόκληρα έθνη και μυστικές εταιρείες θα σκύψουν το κεφάλι και θα υποχρεωθούν να βοηθήσουν, για την επιβίωση και την διαιώνιση του πολιτισμού μας.
Μετά από όλα αυτά δεν μπορώ να πιστεύω σε συνομωσίες αλλά για την αναγκαιότητα αλλαγής πορείας προς μια οικουμενική πλανητική ισοπολιτεία.
Πόσο έτοιμοι είστε για να αλλάξετε πεποιθήσεις και να αποποιηθείτε τους επικίνδυνους μύθους;
(1). Η ανθρώπινη δραστηριότητα δρα σαν παράγοντας ανάδρασης, με αποτέλεσμα να επιταχύνει την εξέλιξη των χαοτικών φαινομένων.
(2). Από την απαίτηση της κοινωνίας και των συνειδητοποιημένων πολιτών και οικολογικών οργανώσεων.
(3). Νομοθεσίες κυβερνήσεων. Π.χ. ελάττωση των ρύπων διοξειδίου του άνθρακα