Τα Δελφικά Παραγγέλματα

 * Έπου θεώ. Ακολούθα τον θεό.
    * Νόμω πείθου. Να πειθαρχείς στο Νόμο.
    * Θεούς σέβου. Να σέβεσαι τους θεούς.
    * Γονείς αίδου. Να σέβεσαι τους γονείς σου.
    * Ηττώ υπέρ δικαίου. Να καταβάλεσαι για το δίκαιο.
    * Γνώθι μαθών. Γνώρισε αφού μάθεις.
    * Ακούσας νόει. Κατανόησε αφού ακούσεις.
    * Σαυτόν ίσθι. Γνώρισε τον εαυτό σου.
    * Εστίαν τίμα. Να τιμάς την εστία σου.
    * Άρχε σεαυτού. Να κυριαρχείς τον εαυτό σου.
    * Φίλους βοήθει. Να βοηθάς τους φίλους.
    * Θυμού κράτε. Να συγκρατείς το θυμό σου.
    * Όρκω μη χρω. Να μην ορκίζεσαι.
    * Φιλίαν αγάπα. Να αγαπάς τη φιλία.
    * Παιδείας αντέχου. Να προσηλώνεσαι στην εκπαίδευσή σου.
    * Σοφίαν ζήτει. Να αναζητάς τη σοφία.
    * Ψέγε μηδένα. Να μην κατηγορείς κανένα.
    * Επαίνει αρετήν. Να επαινείς την αρετή.
    * Πράττε δίκαια. Να πράττεις δίκαια.
    * Φίλοις ευνόει. Να ευνοείς τους φίλους.
    * Εχθρούς αμύνου. Να προφυλάσσεσαι από τους εχθρούς.
    * Ευγένειαν άσκει. Να είσαι ευγενής.
    * Κακίας απέχου. Να απέχεις από την κακία.
    * Εύφημος ίσθι. Να έχεις καλή φήμη.
    * Άκουε πάντα. Να ακούς τα πάντα.
    * Μηδέν άγαν. Να μην υπερβάλλεις.
    * Χρόνου φείδου. Να μη σπαταλάς το χρόνο.
    * Ύβριν μίσει. Να μισείς την ύβρη.
    * Ικέτας αίδου. Να σέβεσαι τους ικέτες.
    * Υιούς παίδευε. Να εκπαιδεύεις τους γιους σου.
    * Έχων χαρίζου. Όταν έχεις, να χαρίζεις.
    * Δόλον φοβού. Να φοβάσαι το δόλο.
    * Ευλόγει πάντας. Να λες καλά λόγια για όλους.
    * Φιλόσοφος γίνου. Να γίνεις φιλόσοφος.
    * Όσια κρίνε. Να κρίνεις τα όσια.
    * Γνους πράττε. Να πράττεις με επίγνωση.
    * Φόνου απέχου. Να μη φονεύεις.
    * Σοφοίς χρω. Να συναναστρέφεσαι με σοφούς.
    * Ήθος δοκίμαζε. Να επιδοκιμάζεις το ήθος.
    * Υφορώ μηδένα. Να μην είσαι καχύποπτος.
    * Τέχνη χρω. Να ασκείς την Τέχνη.
    * Ευεργεσίας τίμα. Να τιμάς τις ευεργεσίες.
    * Φθόνει μηδενί. Να μη φθονείς κανένα.
    * Ελπίδα αίνει. Να δοξάζεις την ελπίδα.
    * Διαβολήν μίσει. Να μισείς τη διαβολή.
    * Δικαίως κτω. Να αποκτάς δίκαια.
    * Αγαθούς τίμα. Να τιμάς τους αγαθούς.
    * Αισχύνην σέβου. Να σέβεσαι την εντροπή.
    * Ευτυχίαν εύχου. Να εύχεσαι ευτυχία.
    * Εργάσου κτητά. Να κοπιάζεις για πράγματα άξια κτήσης.
    * Έριν μίσει. Να μισείς την έριδα.
    * Όνειδος έχθαιρε. Να εχθρεύεσαι τον χλευασμό.
    * Γλώσσαν ίσχε. Να συγκρατείς τη γλώσσα σου.
    * Ύβριν αμύνου. Να προφυλάσσεσαι από την ύβρη.
    * Κρίνε δίκαια. Να κρίνεις δίκαια.
    * Λέγε ειδώς. Να λες γνωρίζοντας.
    * Βίας μη έχου. Να μην έχεις βία.
    * Ομίλει πράως. Να ομιλείς με πραότητα.
    * Φιλοφρόνει πάσιν. Να είσαι φιλικός με όλους.
    * Γλώττης άρχε. Να κυριαρχείς τη γλώσσα σου.
    * Σεαυτόν ευ ποίει. Να ευεργετείς τον εαυτό σου.
    * Ευπροσήγορος γίνου. Να είσαι ευπροσήγορος.
    * Αποκρίνου εν καιρώ. Να αποκρίνεσαι στον κατάλληλο καιρό.
    * Πόνει μετά δικαίου. Να κοπιάζεις δίκαια.
    * Πράττε αμετανοήτως. Να πράττεις με σιγουριά.
    * Αμαρτάνων μετανόει. Όταν σφάλλεις, να μετανοείς.
    * Οφθαλμού κράτει. Να κυριαρχείς των οφθαλμών σου.
    * Βουλεύου χρήσιμα. Να σκέπτεσαι τα χρήσιμα.
    * Φιλίαν φύλασσε. Να φυλάττεις τη φιλία.
    * Ευγνώμων γίνου. Να είσαι ευγνώμων.
    * Ομόνοιαν δίωκε. Να επιδιώκεις την ομόνοια.
    * Άρρητα μη λέγε. Να μην λες τα άρρητα.
    * Έχθρας διάλυε. Να διαλύεις τις έχθρες.
    * Γήρας προσδέχου. Να αποδέχεσαι το γήρας.
    * Επί ρώμη μη καυχώ. Να μην καυχιέσαι για τη δύναμή σου.
    * Ευφημίαν άσκει. Να επιδιώκεις καλή φήμη.
    * Απέχθειαν φεύγε. Να αποφεύγεις την απέχθεια.
    * Πλούτει δικαίως. Να πλουτίζεις δίκαια.
    * Κακίαν μίσει. Να μισείς την κακία.
    * Μανθάνων μη κάμνε. Να μην κουράζεσαι να μαθαίνεις.
    * Ους τρέφεις αγάπα. Να αγαπάς αυτούς που τρέφεις.
    * Απόντι μη μάχου. Να μην μάχεσαι αυτόν που είναι απών.
    * Πρεσβύτερον αιδού. Να σέβεσαι τους μεγαλύτερους.
    * Νεώτερον δίδασκε. Να διδάσκεις τους νεότερους.
    * Πλούτω απόστει. Να αποστασιοποιείσαι από τον πλούτο.
    * Σεαυτόν αιδού. Να σέβεσαι τον εαυτό σου.
    * Μη άρχε υβρίζων. Να μην κυριαρχείς με αλαζονεία.
    * Προγόνους στεφάνου. Να στεφανώνεις τους προγόνους σου.
    * Θνήσκε υπέρ πατρίδος. Να πεθάνεις για την πατρίδα σου.
    * Επί νεκρώ μη γέλα. Να μην περιγελάς τους νεκρούς.
    * Ατυχούντι συνάχθου. Να συμπάσχεις με το δυστυχή.
    * Τύχη μη πίστευε. Να μην πιστεύεις την τύχη.
    * Τελεύτα άλυπος. Να πεθαίνεις χωρίς λύπη.

Πώς μαθαίνεται η αγάπη

Tι ζητάει ένα παιδί από τη μαμά και τον μπαμπά του και προσπαθεί με κάθε τρόπο να τους το πει:

Μάθε με ν΄ αγαπώ και να νοιάζομαι για μένα
δίνοντάς μου πρώτα εσύ το καλό παράδειγμα.
Θ΄ ακολουθήσω όλες σου τις κινήσεις
για ν΄ αναπτύξω μια υγιή σχέση φροντίδας του εαυτού μου.

Δίνε μου την προσοχή σου συχνά
παίρνοντας χαρά από την ύπαρξή μου.
Θα μεγαλώσω γνωρίζοντας πως είμαι μοναδικός
και θα βοηθώ τους άλλους να νιώθουν το ίδιο.

Ακουγέ με και νιώθε με με αγάπη,
κρατώντας ανοιχτή την καρδιά και την αγκαλιά σου.
Θα ξέρω πως με προσέχουν και με ακούν
και θα γίνω καλός ακροατής όταν μεγαλώσω.

Δείχνε μου τακτικά πως μ΄ αποδέχεσαι
και μίλα μου για τις αρετές και τις χάρες μου.
Θα γνωρίζω πως είμαι σημαντικός
και θα μάθω ν΄ αναγνωρίζω και τις αρετές των άλλων.

Γέλα κι έλα να παίζουμε μαζί συχνά
με τρυφερότητα και αυθορμητισμό.
Θα μάθω πως η χαρά είναι ζωτικό κομμάτι της ζωής
κι είναι όμορφο να τη μοιράζομαι με τους ανθρώπους.

Βοήθησέ με να αναγνωρίσω την αξία της πειθαρχίας
και διόρθωνέ με με αγάπη όταν χρειάζεται.
Θ΄ ακολουθήσω το δρόμο της αξιοπρέπειας
χάρη στον αυτοσεβασμό που μου δίδαξες.

Δώσε μου ζωτικό χώρο για ν΄ αναπτυχθώ,

να κάνω λάθη και να αποκτήσω το θάρρος της γνώμης μου.
Θα μάθω να είμαι ανεξάρτητος
και να εμπιστεύομαι την κρίση και τη διαίσθησή μου.

Κράτα για σένα ζωντανή τη φλόγα της μάθησης
βρες το κουράγιο να κυνηγήσεις τα όνειρά σου.
Θα “κολλήσω” κι εγώ απ΄ τον ενθουσιασμό σου 
και με έμπνευση θ΄ ακολουθήσω τα χνάρια σου.

Ζήσε έντιμα κι αυθεντικά
υπηρετώντας υψηλές αρχές και αξίες.
Θα μάθω μέσα από τις εμπειρίες σου
και θα επιλέξω να ζω με ακεραιότητα

Δίδαξέ μου την ομορφιά της προσφοράς
και την αποδοχή της διαφορετικότητας.
Θα γίνω γενναιόδωρος κι ανυχτόμυαλος
άξιος ν΄ αγκαλιάσω όλους τους δρόμους της ζωής

Επικέντρωσε την ενέργειά σου σε ό,τι καλό συμβαίνει,κράτα ζωντανή την πίστη σου στις δύσκολες στιγμές.Θα μάθω να είμαι δραστήριος κι αισιόδοξοςτιμώντας με ευγνωμοσύνη κάθε καινούργια μέρα

Αγάπα με γι΄ αυτό που αληθινά είμαι χωρίς προϋποθέσεις
με τις καλές και τις δύσκολες πλευρές μου.
Θα ξέρω πως είμαι αξιαγάπητος
και θα μπορώ να φέρνω περισσότερη αγάπη στον κόσμο.

Πηγή: Από το βιβλίο της Diana Loomans  What all children want their parents to know(Kramer/New world library, 2005), σε δική μου  ερασιτεχνική μετάφραση.

ΑΝΤΙ x ΛΟΓΟΥ #11

ΑΝΤΙ x ΛΟΓΟΥ #11

Νέο τεύχος του εξαιρετικού λογοτεχνικού περιοδικού "Αντί Χ Λόγου" (αντί επιλόγου)από τα Ιωάννινα.

Το περιοδικό, κυκλοφορεί εντελώς δωρεάν σε επιλεγμένα σημεία διανομής σε όλη την Ήπειρο και σε Λάρισα, Καρδίτσα, Βόλο, Κοζάνη, Καβάλα, Θεσσαλονίκη, ενώ απέκτησε -επιτέλους- σημεία διανομής και στην Αθήνα.

Το περιοδικό επιμελείται, φροντίζει και εκδίδει ο Ευάγγελος Ευθυμίου, ενώ το εξώφυλλο αυτού του τεύχος δημιουργήθηκε από τον Γιώργο Δημητρίου.

Διαβάστε περισσότερα...

Στο τεύχος 11, λοιπόν, Σεπτεμβρίου 2011, σας περιμένουν τέσσερα διηγήματα, "Ο μονόΛογος της πεντάΧρονης" της Βασιλικής Νευροκοπλή, "Το παλτό" της Ευρυδίκης Αμανατίδου, "Επαναριθμόντας το τίποτα" του Ευάγγελου Ευθυμίου, "Πώς σκότωσα το μέλλον μου..." του Μιχάλη Πιτένη, ποίηση από τον Θοδωρή Βοριά και τον Άγγελο Μητσόπουλο και κείμενα των Νικόλαου Φωτιάδη, Άννας Νιαράκη, Άντρης Αντωνίου, Νικολέτας Δεληβογιατζή, Γιάννη Πλιώτα, Άγγελου Σαμιώτη, Ελένης Μπάρκα και Ιωάννας Σαμαρά.

Ξεφυλλίστε το "Αντί Χ Λόγου" εδώ ή ακολουθήστε τους συνδέσμους που ακολουθούν.

Ανοίξτε σε νέα οθόνη - Παλαιότερα τεύχη "Αντί Χ Λόγου"

Οι Σκοπιανοί είναι εθνικά Βούλγαροι..

Παράκαμψη των συνόρων της Ε.Ε. διαβλέπει σε άρθρο της , η μεγάλης κυκλοφορίας γαλλική εφημερίδα «Le Figaro», με αφορμή τις υπαρκτές ομάδες πληθυσμών, που ενώ διαμένουν σε μη ενταγμένες στην Ε.Ε.

Χώρες, εν τούτοις κατάγονται από χώρες-μέλη της Ένωσης και δικαιούνται Ευρωπαϊκό Διαβατήριο, από τη στιγμή που η ευρωπαϊκή χώρα καταγωγής τους, τους χορηγήσει υπηκοότητα, κάνοντάς τους έτσι αυτόματα Ευρωπαίους Πολίτες!

Με άλλα λόγια, μπορεί μια χώρα μέλος της Ε.Ε. να χορηγεί διαβατήρια κατά πολύ περισσότερα των κατοίκων της, σε τρίτους, που αν και δε διαμένουν στο έδαφός της, κατάγονται όμως από αυτό (διπλές υπηκοότητες). 

Έτσι υπολογίζεται πως μπορεί να προστεθούν στον πληθυσμό της Ε.Ε. άλλα 5.000.000 ατόμων, που μέσω του διαβατήριου της χώρας μέλους, θα μπορούν να είναι Ευρωπαίοι Πολίτες, αν και δεν θα διαμένουν σε έδαφος χώρας ενταγμένης στην Ένωση! 

Ειδικότερα θα μπορούν - σύμφωνα με την γαλλική εφημερίδα - να γίνουν ευρωπαίοι πολίτες 3.500.000 Ούγγροι, που βρίσκονται στη Σερβία (Βοϊβοντίνα), στην Ουκρανία και ιδιαίτερα στη Ρουμανία (1.400.000) και στη Σλοβακία (520.000), από τον ερχόμενο Ιανουάριο (2011), βάση σχετικής αποφάσεως της Ουγγρικής Κυβερνήσεως για χορήγηση ουγγρικής υπηκοότητας!

 Επίσης έχουν γίνει ήδη Ευρωπαίοι πολίτες 120.000 Μολδαβοί που πήραν Ρουμανικό Διαβατήριο, ενώ εκκρεμούν άλλες 800.000 αιτήσεις Μολδαβών προς το Βουκουρέστι! Και αναμένεται περαιτέρω αύξηση των αιτήσεων…

Τέλος η Φιγκαρό κάνει λόγο για ακόμη 2.500.000 Βούλγαρους που ζουν σε διάφορες χώρες, μη ενταγμένες στην Ε.Ε. και κυρίως στα Σκόπια και στην Τουρκία (350.000 εξισλαμισμένοι Πομάκοι της πίσω πλευράς της Ροδόπης).

«ΕΙΝΑΙ ΒΟΥΛΓΑΡΟΙ ΚΑΙ ΜΙΛΟΥΝ ΒΟΥΛΓΑΡΙΚΑ»

 Ειδικά για τα Σκόπια η γαλλική εφημερίδα αναφέρει ότι θα μπορούσαν να πάρουν Βουλγαρικό Διαβατήριο 1.400.000 Σκοπιανοί, δηλαδή τα 3/4 του συνολικού πληθυσμού του κρατιδίου, αφού όπως σημειώνει χαρακτηριστικά :

 «Environ 1,4 million de Macédoniens (soit les trois quarts de la population) pourraient bénéficier d’un passeport européen. Au regard de certains historiens, la Macédoine constitue l’une des marches de la nation bulgare. La langue macédonienne ne serait d’ailleurs rien d’autre qu’un dialecte bulgare.»! Le Figaro 12-8-2010

«λαμβάνοντας υπόψη κάποιους ιστορικούς, η “Μακεδονία” είναι μία από τις βαθμίδες του βουλγαρικού έθνους. Η σλαβο“μακεδονική” γλώσσα δεν είναι επίσης τίποτε άλλο από μια βουλγαρική διάλεκτος»!

 Επομένως σύμφωνα με την γαλλική εφημερίδα, που επικαλείται απόψεις Ιστορικών Επιστημόνων, οι Σκοπιανοί δεν είναι εθνικά «Μακεδόνες» όπως ισχυρίζονται, αλλά είναι εθνικά Βούλγαροι! Ομοίως και η γλώσσα τους δεν είναι «Μακεδονική» όπως προπαγανδίζουν, αλλά είναι καθαρά Βουλγαρική!

ΟΙ ΒΟΥΛΓΑΡΙΚΕΣ ΡΙΖΕΣ ΤΩΝ ΣΚΟΠΙΑΝΩΝ

► Η «επανάσταση» του Ίλιντεν (20 Ιουλίου 1903), που εορτάζουν σαν «εθνική εορτή» τα Σκόπια, δεν ήταν παρά μια καθαρά βουλγαρική «επανάσταση», βουλγαρικών Οργανώσεων, με βουλγαρικά στελέχη, που έπαιρναν εντολές από τη Σόφια και ανήκαν στη Σχισματική Βουλγαρική Εξαρχία!

 Ακόμα δηλαδή και οι «ήρωες» των Σκοπίων είναι Βούλγαροι! (Πρόκειται για την Ψευδοεπανάσταση του Ίλιντεν –Προφήτη Ηλία, την οποία σκηνοθέτησαν ένοπλες βουλγαρικές ομάδες, υποχρεώνοντας με βία και τρόμο, πολλά ελληνικά χωριά να κρατήσουν όπλα ή να βγουν στα βουνά, προκαλώντας την οργή των Τούρκων, που ξέσπασαν στους ελληνικούς πληθυσμούς με όλη τους τη μανία – Ολοκαύτωμα του Κρουσόβου)

 ► Υπενθυμίζεται ότι ο ιδρυτής του κόμματος VMRO-DPMNE (σημερινό κόμμα Γκρούεφσκι) και πρώην Πρωθυπουργός των Σκοπίων Λιούπτσο Γκεοργκιέφσκι (1998-2002), ζήτησε και έλαβε το 2006 βουλγαρική υπηκοότητα και διαβατήριο, διακηρύσσοντας πως είναι Βούλγαρος και αλλάζοντας το επώνυμό του σε Γκεοργκίεβ! Το ίδιο έκαναν και χιλιάδες άλλοι Σκοπιανοί!

► Ακόμη, σημειώνουμε πως η Βουλγαρία έχει αναγνωρίσει πρώτη τα Σκόπια σαν «Μακεδονία», με τη ρητή διευκρίνηση πως δεν αναγνωρίζει «μακεδονική εθνότητα» και «μακεδονική γλώσσα», επειδή ακριβώς οι αυτοαποκαλούμενοι «Μακεδόνες» είναι Βούλγαροι και η γλώσσα τους βουλγαρική!

► Μάλιστα όταν το 1941, η Βουλγαρία σαν σύμμαχος των Ναζί, μπήκε στα Σκόπια, όχι μόνο δε συνάντησε καμμία αντίσταση, αλλά έγινε πανηγυρικά και με ενθουσιασμό δεκτή, επειδή η πλειοψηφία των κατοίκων ήταν Βούλγαροι, τους οποίους ο Τίτο τρία χρόνια μετά (1944), για να τους αποκόψει από τη Βουλγαρία, τους μετονόμασε αυθαίρετα «Μακεδόνες», πλάθοντας το παραμύθι του δήθεν ξεχωριστού «μακεδονικού έθνους», διεκδικώντας έτσι ταυτόχρονα και τη Βόρεια Ελλάδα, δηλαδή την αληθινή Μακεδονία!

Δηλαδή «με ένα σμπάρο δυο τρυγόνια»…

 Στην παραπάνω φωτογραφία ντοκουμέντο - που είχε δημοσιεύσει στο παρελθόν η εφημερίδα Απογευματινή 15-3-2008, οι Βούλγαροι κάτοικοι των Σκοπίων, φαίνονται να υποδέχονται με ενθουσιασμό και τιμές Γερμανούς και Βουλγάρους, κρατώντας εκτός από το πορτραίτο του μισητού Χίτλερ, το πορτραίτο του τότε βασιλιά της Βουλγαρίας, το χάρτη της «Μεγάλης Μακεδονίας» που ποθούσε ανέκαθεν η Βουλγαρία από τον καιρό των Κομιτατζήδων, αλλά και ένα πανό που έγραφε με νόημα «ένα έθνος, ένας βασιλιάς, ένα βασίλειο»! Το Βουλγαρικό!…

 Τότε μάλιστα η Βουλγαρία ενσωμάτωσε τα Σκόπια στην Επικράτειά της, ενώ το 1942, όταν ο βασιλιάς της Βουλγαρίας επισκέφθηκε το κρατίδιο, του επιφυλάχθηκε παλλαϊκή υποδοχή!

► Αξίζει επίσης να καταγραφεί η δήλωση του ίδιου του Προέδρου της Βουλγαρίας Ζέλιου Ζέλεφ, όταν επισκέφθηκε την 20η Ιουνίου 1993 τη Σουηδία. Τότε - όπως καταγράφει ο ακούραστος Νικόλαος Μάρτης - ρωτήθηκε από δημοσιογράφο της Σουηδικής Εφημερίδας Svenska Dagbladet για «Μακεδονικό Έθνος» και απάντησε κατηγορηματικά:

«Το “Μακεδονικό” Έθνος το δημιούργησε μετά τον Πόλεμο η Κομιντέρν και είναι Έγκλημα του Τιτοϊσμού και του Σταλινισμού»!

ΓΚΛΙΓΚΟΡΟΦ: «ΕΙΜΑΣΤΕ ΣΛΑΒΟΙ! ΔΕΝ ΕΙΜΑΣΤΕ “ΜΑΚΕΔΟΝΕΣ”»!

► Την πλέον κατηγορηματική διαβεβαίωση ότι οι Σκοπιανοί είναι Σλάβοι και δεν ήταν, δεν υπήρξαν και δεν είναι «Μακεδόνες» και πως δεν υπήρξε ή υπάρχει κανένα «Μακεδονικό Έθνος», έδωσε ο ίδιος ο πρώτος Πρόεδρος των Σκοπίων Κίρο Γκλιγκόρωφ, όπως αποκαλύπτει ο Νικόλαος Μάρτης:

«Το χαρακτηριστικό περιστατικό που αναφέρεται στο βιβλίο του «ΑΠΟΜΝΗΜΟΝΕΥΜΑΤΑ» του τ. Προέδρου της Δημοκρατίας Κίρο Γκλιγκόρωφ (σελ. 259), ότι στην δεξίωση που έγινε στη Νέα Υόρκη την επομένη της αναγνωρίσεως ως ανεξαρτήτου Κράτους των Σκοπίων, μια ομάδα νέων από την Αυστραλία του είπαν:

 “Εσείς μιλήσατε, αλλά δεν είπατε το σημαντικότερο. Δεν είπατε ότι εμείς είμαστε απόγονοι του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Αυτό μπορεί να ερμηνευτεί ότι αρνηθήκαμε την καταγωγή μας, τους προγόνους μας”. Δυσκολεύτηκα να βρω απάντηση αμέσως (συνεχίζει ο Γκλιγκόρωφ στο βιβλίο του) και τελικά τους είπα: “Ξέρετε, σέβομαι τις σκέψεις και τις πεποιθήσεις σας. Είναι δικαίωμα σας. Αλλά σύμφωνα με την ιστοριογραφία στον Μακεδονικό λαό επικρατεί η γνώμη ότι είμαστε Σλάβοι. Έχουμε έλθει στα Βαλκάνια τον 6ο και 7ο αιώνα έχουμε εγκατασταθεί στα εδάφη που ονομάζονται Μακεδονία. Δεν γνωρίζω το κατά πόσο στις φλέβες μας συνεχίζει να ρέει κάποια σταγόνα αίματος των αρχαίων Μακεδόνων”»!

► Αλλά καταγράφει ο Μάρτης και άλλη, δήλωση ντοκουμέντο του Κίρο Γκλιγκόρωφ, στην Εφημερίδα TORONTO STAR του Καναδά, στις 15 Μαρτίου 1992: «Δεν είμαστε “Μακεδόνες” αλλά Σλάβοι. Δεν έχουμε συγγένεια με τον Αλέξανδρο τον Έλληνα και με την Μακεδονία του»!

Τρεις μήνες αργότερα, επαναλαμβάνει τη δήλωσή του μπροστά στις κάμερες, στις 3 Ιουνίου 1992, λέγοντας:

«Εμείς είμαστε Σλάβοι, δεν έχουμε καμμιά σύνδεση με τον Μέγα Αλέξανδρο. Ήρθαμε στην περιοχή τον 6ο μ.Χ. αιώνα»!

► Στις 25 Οκτωβρίου 2009, ο Κίρο Γκλιγκόροφ, σε συνέντευξή του στην εφημερίδα Πρώτο Θέμα, επιβεβαιώνει απόλυτα τα παραπάνω:

«Ερώτηση: Το 1993, στα Τίρανα, είχατε δηλώσει ότι ο λαός σας είναι σλαβικής καταγωγής, ότι δεν συνδέεται με τον Μέγα Αλέξανδρο και πως βρεθήκατε στην περιοχή τον 6ο αιώνα μ.Χ..

Γκλιγκόροφ: Εξακολουθώ και σήμερα να πιστεύω και να δηλώνω ακριβώς τα ίδια.

Ερώτηση: Γιατί τότε το ανθελληνικό κλίμα και η εμμονή στον «αρχαιομακεδονισμό» τα τελευταία χρόνια στη χώρα σας, δηλαδή να αποδείξουν κάποιοι επίσημα πως κατάγεστε απευθείας από τους αρχαίους Μακεδόνες;

Γκλιγκόροφ: Σοβαροί ιστορικοί γελούν με όλα αυτό που συμβαίνουν στη χώρα μου τα τελευταία χρόνια. Η Ιστορία είναι ένα παγκόσμιο αγαθό - αυτό ασφαλώς σημαίνει πως η ιστορική και πολιτιστική κληρονομιά δεν μπορεί να μην είναι και ελληνική. Οι Έλληνες νομίζουν πως εμείς θέλουμε να αφαιρέσουμε ένα κομμάτι της ιστορικής και πολιτιστικής τους κληρονομιάς. Δεν λέω πως οι ανησυχίες αυτές είναι άνευ λόγου, αφού υπάρχουν υπερβολές και από τη δική μας πλευρά. Υπάρχουν ιστορικοί στη χώρα μου που υποστηρίζουν πως εμείς βρισκόμαστε στα χώματα αυτά 2.000 χρόνια πριν από τον Μέγα Αλέξανδρο. Για γέλια, δηλαδή… Έλεγα σε έναν φίλο μου ιστορικό ότι έτσι όπως πάμε θα βγούμε απευθείας απόγονοι του Αδάμ και της Εύας και θα αποδειχτεί και ότι ο Παράδεισος είναι «μακεδονικός» και ιδιοκτησία μας…»!!!

 ΤΑ 2/3 ΤΩΝ ΣΚΟΠΙΩΝ ΓΕΩΓΡΑΦΙΚΑ ΕΚΤΟΣ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ

 Όπως και να έχει, οι παλαιότεροι κάτοικοι των σημερινών Σκοπίων είναι οι Έλληνες και οι Αλβανοί. Οι υπόλοιποι, ήρθαν δεκάδες αιώνες μετά και γι΄ αυτό δεν μπορεί να είναι «Μακεδόνες» ούτε γεωγραφικά, αφού η Μακεδονία έφτανε ως Αχρίδα, Μοναστήρι, Κρούσοβο, Περλεπέ, Γευγελή, ενώ από εκεί και πάνω η περιοχή ονομαζόταν γεωγραφικά Παιονία και οι κάτοικοι Παίονες (Στρώμνιτσα, Στόβοι, Βελεσσά, Στιπ) και τέλος πιο πάνω η περιοχή της πόλεως των Σκοπίων, του Κουμάνοβου και του Τετόβου ονομαζόταν Δαρδανία και οι κάτοικοι Δάρδανοι, σφοδροί πολέμιοι ανέκαθεν των Μακεδόνων!

Άρα τουλάχιστον τα 2/3 του σημερινού κρατιδίου των Σκοπίων, είναι εκτός της γεωγραφικής περιοχής της Μακεδονίας! Και επομένως ούτε γεωγραφικά – όπως υποστηρίζουν προπαγανδιστές – δεν δικαιούνται να ονομάζονται «Μακεδονία»!

Σημειώνεται πως τα Σκόπια κάνουν εθνική-εθνολογική-ιστορική χρήση του όρου και όχι γεωγραφική. Ισχυρίζονται ότι αποτελούν «έθνος» Μακεδόνων και θα είναι εγκληματική εκείνη η Κυβέρνηση που τυχόν θα τους παραδώσει τον ελληνικό ιστορικό όρο «Μακεδονία»!

Ο ΠΛΗΘΥΣΜΟΣ ΤΩΝ ΣΚΟΠΙΩΝ ΣΗΜΕΡΑ

Τέλος, αναφέρουμε τη σύνθεση του σημερινού πληθυσμού του κρατιδίου που περιλαμβάνει σε γενικές γραμμές: περίπου 240.000 - 300.000 Έλληνες (ελληνόφωνους, σλαβόφωνους ή βλαχόφωνους), περίπου 600.000 Αλβανούς, 100.000-200.000 Ρομά και περίπου 1.000.000 λοιπούς Σκοπιανούς, οι περισσότεροι εκ των οποίων είναι βουλγαρικής καταγωγής, ενώ λιγότεροι είναι οι Σέρβοι, οι Βόσνιοι, οι Τουρκόφωνοι και άλλες μικρότερες πληθυσμιακές ομάδες!

ΣΥΜΦΕΡΕΙ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΝΑ …«ΕΙΝΑΙ ΒΟΥΛΓΑΡΟΙ»;

Κάποιοι πολιτικοί, για να δικαιολογήσουν την πολιτική ανεπάρκειά τους και για να διευκολύνουν κερδοφόρες επενδύσεις ελληνικών επιχειρήσεων στα Σκόπια δισεκατομμυρίων δραχμών τότε, προέβαλαν από νωρίς τον ισχυρισμό ότι τάχα «δε συμφέρει να χαρίσουμε τα Σκόπια στη Βουλγαρία», παραβλέποντας τις μεγάλες Αλβανικές και Ελληνικές πληθυσμιακές ομάδες που διαβιούν εκεί ως τώρα, και αποτελούν το κλειδί των δυναμικών μελλοντικών εξελίξεων στην περιοχή. Φαίνεται για κάποιους πως είναι πιο βολικό αντί «να χαρίσουν τα Σκόπια στη Βουλγαρία», να χαρίσουν τελικά την ίδια τη Μακεδονία μας στα Σκόπια (που έχουν πίσω τους Τούρκους, Σόρος, Πολυεθνικές Εταιρείες και Αμερικανικές Υπηρεσίες), μαζί με τους Έλληνες των Σκοπίων…

Εξ άλλου δεν υπάρχει κανένας κίνδυνος για ολοκληρωτική ενσωμάτωση των Σκοπίων στη Βουλγαρία. Ίσα ίσα, διαφαίνεται βάση των μεγάλων πληθυσμιακών ομάδων της γείτονος, ως πιο πιθανή και δημοκρατική εξέλιξη, η τριχοτόμηση της περιοχής… (Αλβανικός, Ελληνοσερβικός, Βουλγαρικός τομέας) Αλβανία και Βουλγαρία, έχουν σπεύσει ήδη να θεμελιώσουν μελλοντικά δικαιώματα. Η Ελλάδα;

πηγή:Le Figaro

Σύγχρονη Ελληνίδα σε αναζήτηση…

«Στα βιβλία βρίσκουμε την ψυχή του χρόνου που πέρασε. Τη διατυπωμένη ηχώ του παρελθόντος, όταν το σώμα και τα υλικά στοιχεία που το αποτελούν έχουν τελείως χαθεί σαν ένα όνειρο» λέει οΤόμας Καρλάιλ.

Υπάρχει καλύτερο δώρο από ένα χαμένο όνειρο; Αυτό σκέφτηκα λοιπόν να δωρίσω σε έναν φίλο μου αγαπημένο. Είχα όμως φοβερό πρόβλημα… τι βιβλίο να διαλέξω; Μαθηματικός γαρ! Και δη άντρας μαθηματικός! Δύσκολα τα πράγματα…

Με τα μαθηματικά οι σχέσεις μου ήταν από τα σχολικά χρόνια σχέσεις μίσους και πάθους. Μίσους για τους τύπους, πάθους για τον κ. Χατζόπουλο τον μαθηματικό μας, έναν γλυκύτατο άνθρωπό. Μια μέρα είχα σχεδόν αποκοιμηθεί πάνω στο θρανίο(γνωστό το σύνδρομο της αδιάφορης μαθήτριας θεωρητικής κατεύθυνσης) καθώς αυτός ανέλυε κάποιο θεώρημα. Με κοίταξε με το αυστηρό του ύφος και είπε με στόμφο:

« Μόνο δύο γλώσσες έχει ο άνθρωπος, για να αντιμετωπίσει την πραγματικότητα , τα μαθηματικά και την ποίηση. Δυστυχώς ,εσύ παιδί μου,  μονίμως ονειροβατείς!».

«Φταίω εγώ κύριε που δεν καταλαβαίνω τους αριθμούς;» απάντησα αναιδέστατα και δεν ξανά ασχολήθηκα με το αντικείμενο. Μέχρι πρόσφατα  που με αφορμή τα γενέθλια του φίλου μου, έπιασα στα χέρια μου ένα μικρό ροζ βιβλίο… 

«Ο αγαπημένος μαθηματικός τύπος του καθηγητή». Το μυθιστόρημα της Γιαπωνέζας Γιόκο Ογκάουα (Yoko Ogawa) είναι μια τρυφερή ιστορία αγάπης, στοργής, φιλίας, αγνών αισθημάτων και πάνω απ' όλα μια ιστορία της γοητείας που κρύβουν μέσα τους οι αριθμοί.

Κεντρικός ήρωας ένας εξηντάχρονος πρώην λαμπρός καθηγητής μαθηματικών, που στα 47 του χρόνια σε ένα τροχαίο χάνει την ικανότητα της μνήμης του. Πλέον, μπορεί να θυμηθεί θεωρήματα που απέδειξε ο ίδιος, όχι όμως το φαγητό που έφαγε το προηγούμενο βράδυ.  Κυκλοφορεί με σημειώματα καρφιτσωμένα στο σακάκι του, για να θυμάται βασικά πράγματα της καθημερινότητας, αλλά δεν ξεχνά την ικανότητά του να επιλύει δύσκολα μαθηματικά προβλήματα.

Ηρωίδα, από την άλλη, είναι μια τριαντάχρονη ευαίσθητη και πανέξυπνη οικονόμος που αφοσιώνεται στη φροντίδα του. Αντιμετωπίζει ένα σωρό προβλήματα με τις παραξενιές του καθηγητή και τα χάσματα που δημιουργεί η απώλεια της μνήμης του. Η αφηγήτρια της Ογκάουα αντιμετωπίζει με πολύ κουράγιο την περίπτωση του καθηγητή, γιατί νιώθει γρήγορα μια έντονη συμπάθεια (και συμπόνια) για τον γέρο αυτό άνθρωπο, ταυτόχρονα όμως γοητεύεται από τις ιστορίες με αριθμούς που της λέει, ξανά και ξανά γιατί ξεχνάει. Κι αυτή είναι μόνο η αρχή της ιστορίας τους.

"Τι νούμερο παπούτσια φοράτε;" είναι η πρώτη ερώτηση που υποβάλλει στην καινούρια οικιακή βοηθό. Μια ερώτηση που θα της υποβάλλει κάθε μέρα, αφού η βοηθός κάθε μέρα πρέπει να ξανασυστήνεται.

"Ποιος είναι ο αριθμός του τηλεφώνου σας;" κι ενθουσιάζεται όταν σ' αυτούς τους αριθμούς βρίσκει μια ωραία μαθηματική σχέση: "Ω, ένας καθαρός αριθμός", αναφωνεί όλο χαρά, "το παραγοντικό του 4" (1χ2χ3χ4=24).

 Ή, "μα αυτό είναι υπέροχο. Ισούται με την ποσότητα των πρώτων αριθμών που υπάρχουν μέχρι τα εκατό εκατομμύρια".

Τέλος,  είναι  και  ο  δεκάχρονος  γιος  της  οικονόμου, τον  οποίον  ο  καθηγητής  βαφτίζει

"Ρούτ", από  την  αγγλική  λέξη  για  τη  ρίζα των πραγματικών αριθμών, "√”,  γιατί   βρήκε

ότι το κεφάλι του ήταν επίπεδο, μοιάζοντας με την τετραγωνική ρίζα.

Ειδικά με το παιδί ο καθηγητής θα αναπτύξει μια βαθιά σχέση στηριζόμενη στα μαθηματικά και στο μπέιζμπολ. «Συμπεριφερόταν στον Ρουτ με τους ίδιους τρόπους που το έκανε και με τους πρώτους αριθμούς. Πίστευε ότι όπως οι πρώτοι αριθμοί είναι η βάση πάνω στην οποία στηρίζονται οι φυσικοί αριθμοί, έτσι και τα παιδιά είναι ένα απαραίτητο στοιχείο για εμάς τους ενήλικους. Πίστευε ότι χάριν των παιδιών ήταν γι’ αυτόν δυνατόν να υπάρχει στο εδώ και το τώρα» θα πει κάποια στιγμή στο βιβλίο η αφηγήτρια.

Μεταξύ των τριών αυτών προσώπων δημιουργούνται τρυφεροί δεσμοί. Με κάθε νέα εξίσωση, οι τρεις χαμένες ψυχές σφυρηλατούν μια στοργή πιο μυστήρια από τους νοητούς αριθμούς και ένα δεσμό που διατρέχει βαθύτερα τη μνήμη..

Θα περάσουν τα δύσκολα, τα όμορφα, θα γιορτάσουν γενέθλια, θα τρομάξουν σε ασθένειες, θα χωρίσουν και θα ξαναβρεθούν, θα μεγαλώσουν, κι ο Ρουτ θα σπουδάσει καθηγητής μαθηματικών, θα αποκτήσει νόημα η ζωή, διότι θα έχει νόημα ο ένας για τον άλλον...

Μοναδική στο να αντλεί ποίηση από την καθημερινότητα και να αναδεικνύει το θαυμαστό και το αλλόκοτο ακόμα και στο ελάχιστο, η Γιαπωνέζα Γιόκο Ογκάουα ανακαλύπτει με άλλα μάτια, και λέξεις, και διάθεση τη θεϊκή και ποιητική προέλευση των Μαθηματικών στο μυθιστόρημά της. Αγάπη για τους ανθρώπους, ποιητική, σε μελαγχολικούς συνήθως τόνους, διάθεση, χιούμορ, και πολλά μαθηματικά προβλήματα περιέχει ο «Αγαπημένος τύπος.»  Από τις πιο ευαίσθητες ιστορίες, με όλες αυτές τις λεπτές χειρονομίες, τους ήχους, την αυτοσυγκράτηση των αισθημάτων, τα βλέμματα, τις ήσυχες σκέψεις των ηρώων, τον υποβόσκοντα ερωτισμό… Μοιάζει με μαθηματική εξίσωση ζωγραφισμένη από έναν ιμπρεσιονιστή.

"Όσο αδύνατο είναι να εξηγήσει κανείς γιατί τα αστέρια είναι όμορφα, άλλο τόσο είναι και να εκφράσει την ομορφιά των μαθηματικών". Μια φράση από το βιβλίο της Γιαπωνέζας Γιόκο Ογκάουα...

By MIPS

Η μοναξιά κι ο έρωτας ζουν στο πλήθος…

Μισώ τους ναούς του χρήματος. Αγαπώ τους ναούς του πνεύματος. Στις γιορτές πήγα σε άπειρους. Μπήκα σε απίθανα βιβλιοπωλεία πλημμυρισμένα  από τη μυρωδιά του ανθρώπινου νου. Είδα ένα περιέργως χαρούμενο βιβλίο, παρατημένο (μ’ αρέσουν τα παρατημένα, μ’ αρέσουν τα ελαττωματικά, γιατί είναι μοναδικά) Το πήρα στα χέρια μου. Το άνοιξα. Το μύρισα . Ήταν πολύχρωμο, μέσα έξω. Πολύχρωμα χαρούμενο και τόσο διαφορετικό. Το πήρα μαζί μου επί πληρωμή , αν και αυτή εξευτελίζει, δεν το άγγιξε. Το κάρφωσα πάνω στο γραφείο μου. Κάθε πρωί το κοιτούσα, εδώ και μέρες. Δεν το άγγιζα. Δεν το άνοιγα. Δεν το μύριζα. Κι αυτό περίμενε εκεί βουβά. Ξημερώματα Δευτέρας, μετά από πολλές μέρες  προδοσίας το άγγιξα, το άνοιξα, το μύρισα, το φίλησα…

Ξέρεις γιατί;

Γιατί  συνειδητοποίησα ότι ήδη το αγαπούσα!

Ότι το αγάπησα μόλις το είδα! Και όταν το διάβασα το λάτρεψα! Τώρα πια η ανάγνωση του αποτελεί για μένα ιεροτελεστία. Μου χαρίζει ελπίδα …πολύ σημαντική για μένα η ελπίδα και για κάθε απελπισμένο της υφηλίου επίσης.

Γραμμένο από έναν συγγραφέα γεννημένο στην Ταϊβάν, το 1958, έναν πραγματικό καλλιτέχνη. Ο ίδιος έχει κάνει και την απίστευτη εικονογράφηση. Ακόμα ένας λόγος θαυμασμού για τον ολοκληρωμένο δημιουργό! «Εκείνη κι Εκείνος»… τι τίτλος! Τόσο λιτός, μα τόσο καθοριστικός για την ζωή όλων μας. Πόσοι από εμάς δεν ήταν κάποια στιγμή στη ζωή τους «Εκείνοι» ή «Εκείνες»; Πόσοι από εμάς δεν ένιωσαν το ξαφνικό πάθος που συνταράζει και ενώνει; Και πόσοι δεν αμφέβαλαν για την αλήθεια του; Οι ήρωες του βιβλίου ήξεραν πως ήταν το ξαφνικό πάθος που τους ένωσε. Όμως, παρόλο που μια τέτοια αβεβαιότητα σε κάνει να νιώθεις όμορφα, η αβεβαιότητα είναι που σε συνταράζει… όπως υπογραμμίζει και ο Βισουάβα Σιμπόρσκα (Νόμπελ Λογοτεχνίας, 1996)

Κεντρικά θέματα η μοναξιά και ο έρωτας. Η ιστορία απλή, μα γραμμένη με τρόπο ποιητικό. Δυο άγνωστοι εν δυνάμει ερωτεύσιμοι. Ζουν τις εποχές μέσα στο πλήθος. Χειμώνας μοναξιάς. Άνθρωποι σκυθρωποί στους απέραντους δρόμους και αυτοί δυο παράλληλες ευθείες , χωρίς καμία ελπίδα συνάντησης …εκτός αν…

Τόπος, μια παλιά συνοικιακή πολυκατοικία Εκείνη βγαίνοντας έξω, στρίβει πάντα αριστερά. Εκείνος βγαίνοντας έξω, στρίβει πάντα δεξιά. Εγκατάλειψη και μοναξιά με πιθανότητες ασθενικού ήλιου. Εκείνος ζει χωρίς σκοπό. Εκείνη ζει την τραγική μοίρα των ανθρώπων. Η ειρωνεία; Ζουν στην ίδια πολυκατοικία… δυο παράλληλες ευθείες  που, αν και μαθηματικά δεν τέμνονται, στη ζωή τελικά συναντιούνται μια μέρα ηλιόλουστη, στο συντριβάνι του πάρκου… κυκλικό συντριβάνι… όπως και τα παιχνίδια της ζωής. Και είναι σαν να γνωρίζονται χρόνια. Πλημμυρίζουν ευτυχία… όμως ο ήλιος χάνεται. Το μελαγχολικό, μουντό τοπίο θα τους ενώσει, αλλά θα τους χωρίσει σχεδόν αμέσως. Ο αριθμός τηλεφώνου που έδωσαν, ξεθώριασε από τη βροχή και χάθηκε. Απελπισμένοι. Η βροχή εξακολουθεί να πέφτει ασταμάτητα… αυτή τη φορά στις καρδιές τους. Απέλπιδα και η αναζήτηση των ψυχών.

Γιορτή έρωτα και τα πάντα ξεσπούν σε λυγμούς. Μέρες χωρίς νόημα. Μέρες χωρίς ζωή. Όσο και αν επιμένουν δεν καταφέρνουν να συναντηθούν.

Όμως έρχεται η άνοιξη…

Ο Λιάο θέλει την άνοιξη… και τη δίνει… αργά και βασανιστικά. Αναπόληση και από τους δυο της μοναδικής μέρας που πραγματικά έζησαν. Μοναξιά αβάσταχτη πια. Μην ξεχνάμε ότι γνώρισαν την ευτυχία έστω και για μια μέρα. Στον λαβύρινθο της πόλης δεν αντέχουν τις φωνές  , ούτε τις σιωπές.

Θέρος... κι αυτό αβάσταχτο.

Το φθινόπωρο τους κουράζει, τους απελπίζει. Ομίχλη παντού. Οι ψυχές παραμένουν στο σκοτάδι. Ζουν τόσο κοντά , μα τόσο μακριά. Ασφυξία και θλίψη παντού.

Όμως οι κύκλοι της ζωής...

Χειμώνας και πάλι! Κρύο δυνατό, χιόνι πυκνό. Μέσα στην αγνότητα του λευκού θα συναντηθούν και πάλι...

Η Άνοιξη τους χαρίστηκε. Από δω και πέρα οι ομπρέλες τους θα μείνουν δίπλα δίπλα για πάντα!

Η μαγεία του βιβλίου είναι η αλληγορία, το υπονοούμενο. Καθώς το διάβαζα έκανα εκατοντάδες συνειρμούς. Και κάθε φορά που το διαβάζω ανακαλύπτω καινούριους δρόμους. Μου υπενθυμίζει την αλλοτρίωση των σύγχρονων πόλεων, την καταφυγή στα κοινωνικά δίκτυα, μπας και καλυφθούν τα κενά επικοινωνίας. Και εκεί συναντιούνται επίσης, ευθείες παράλληλες. Άνθρωποι άγνωστοι, μα τόσο γνώριμοι. Γιατί η μοναξιά, όταν δεν είναι ηθελημένη, φθείρει. Όλοι προσπαθούν να την καταπολεμήσουν ακόμα και με ασπιρίνες για καρκίνους.  Και ναι… υπάρχει ελπίδα ακόμα και εκεί . Σε κόσμους εικονικούς, σχεδόν ουτοπικούς. Γιατί και σ’ αυτούς τους κόσμους, όπως και στον αληθινό, ό, τι δίνεις παίρνεις. Και αν είσαι ειλικρινής με τον εαυτό σου βρίσκεις τελικά την άνοιξη σου, όπως και οι ήρωες του βιβλίου.

Παρόλα αυτά είναι δύσκολο να αφήνεις πίσω το παρελθόν σου.....

Αν η ζωή ήταν χρώμα θα ήταν γκρι.

Όλοι έχουμε παρελθόν, κάτι μαύρο που θέλουμε να ξεχάσουμε ή κάτι λευκό που αναπολούμε.

Αλλά η μαγκιά είναι αλλού, να κυνηγάμε πάντα το λευκό που μας επιφυλάσσει το μέλλον , γιατί εμείς φτιάχνουμε το μέλλον μας....

Η ζωή είναι γκρι. Να κυνηγάς πάντα το λευκό σου. Αν δεν κυνηγήσεις εσύ το λευκό που σου ανήκει, στο μέλλον όλα μαύρα θα είναι.

Βy MIPS

Ήρθε η ώρα λοιπόν...

          Ναι...αλλιώς είναι να έχεις μια ιδέα και αλλιώς να την πραγματοποιείς. Και είπα λοιπόν...έτσι κι αλλιώς  μόνη σου κάθεσαι και κλαις την μοίρα σου... Να την αποδεχτείς δεν μπορείς! Να την  επεξεργαστείς, δε μπορείς! Για να τη διαγράψεις ούτε λόγος! Ε, κάνε κάτι επιτέλους μαζί της! Και τι να κάνω, δηλαδή; Ας την περιγράψω τουλάχιστον μπας και βγάλω καμιά άκρη. Και επειδή δε νομίζω έτσι κι αλλιώς, πως η δική μου μοίρα έχει και μεγάλη σημασία, δεν περιγράφω λέω μαζί και τις μοίρες των άλλων ανθρώπων;
Άλλωστε υπάρχουν στον κόσμο πολύ σοβαρότερα προβλήματα από τα δικά μου… όπως…
          Οι Έλληνες θρηνούν την ανεργία τους. Κάποτε τους κατηγορούσαν ως άεργους... Ποιοι; Μα αυτοί που δεν γνωρίζουν πως η αεργία είναι αγαθό. Ναι ...φυσικά και είναι αγαθό! Άεργος είναι αυτός που δεν εργάζεται! Οποία ευτυχία...Αυτή μάλιστα! Αυτή είναι ευτυχία. Να μην έχεις ανάγκη από εργασία. Να έχεις ανάγκη για δημιουργία. Δημιουργία κάθε είδους, κυρίως αυτού που αγαπάς. Πόσο άδικοι υπήρξαν με τους Έλληνες. Είναι λαός που εργάζεται περισσότερο από άλλους και αμείβεται λιγότερο από τους κατακριτές του.   Ας έρθουν αυτοί να εργαστούν μέσα στο κατακαλόκαιρο, σε μια Ελλάδα πλημμυρισμένη από ήλιο, στο γιαπί με τον αφέντη- εργολάβο πάνω από το κεφάλι για φραγκοδίφραγκα, χωρίς ασφάλιση και ας μιλήσουν μετά για τεμπελιά. Βέβαια δε λέω... υπάρχουν και οι άλλοι… αυτοί με τις γραβάτες... οι κουστουμάτοι... οι αεριτζήδες που μέχρι τα 38 τους σπούδαζαν με τα λεφτά του μπαμπά. Και μετά τα 38 τους πουλάν φύκια για μεταξωτές κορδέλες... αλλά ποιος ασχολείται μ' αυτούς; Ανάξιοι λόγου! Εδώ μιλάμε για προβλήματα...όπως...

       Οι άνθρωποι που ξενυχτάνε στα ελληνικά "νοσοκομεία". Μα ναι σε εισαγωγικά! Έτσι τους αξίζει! Πήγα προχθές σε ένα τέτοιο..εφημέρευε ... Ξέρετε τι αντίκρισα; Μα ξέρετε ..τι λέω! Έλληνες είστε και σεις! Άνθρωποι να πονούν και οι γιατροί να πηγαίνουν περίπατο! Κατάσταση στην είσοδο. Εφημερεύοντες ιατροί: Δεκαπέντε ...ονόματα δε λέμε. Στο ιατρείο; Ένας! Ένας! Αν είναι δυνατόν! Αυτός ήρωας! Να τρέχει ο άνθρωπος να προλάβει... μα τι να σου κάνει κι αυτός; Εγώ πάντως πολύ τον εκτίμησα! Και με το χαμόγελο στα χείλη ο άνθρωπος… πικρό, αλλά χαμόγελο.  (Έλληνας κι αυτός...ξέρει!)                                                               Πλησιάζω διακριτικά μια νοσοκόμα. Έχω περίεργο βλέμμα συνήθως , αλλά προσπαθώ να το τιθασεύσω προς στιγμήν. Μη τη θυμώσω κιόλας...τα βάζει κανείς με δημόσιο υπάλληλο; Απαπα! Συγνώμη της λέω...Η κατάσταση σας λέει πως εφημερεύουν δεκαπέντε γιατροί...πού ακριβώς είναι όλοι αυτοί; Και κάνει το φάουλ! Α..σοβαρά μου απαντάει..για να δω...και αν είναι δυνατόν! Πάει και κοιτάζει την κατάσταση! Ήμαρτον δηλαδή! Ε, δεν άντεξα! Ποιος είδε τον Θεό και δεν τον φοβήθηκε! Όχι ...δεν φώναξα! Πνίγηκα από τον λυγμό που ανέβηκε στο στόμα μου! Και περίμενα για την τραγελαφική συνέχεια... Αυτοί μου λέει είναι πάνω στα δωμάτια των ασθενών. Σοβαρά; Μη μου πείτε...Και γιατί παρακαλώ δεν κατεβαίνει ένας...ένας ακόμη, έτσι για τα μάτια του κόσμου, για τον άμοιρο τον συνάδελφο του ρε ...(Όχι δε βρίζω! Σιγά μη βρίσω για σας ανεγκέφαλοι υπαλληλίσκοι που έχετε κάνει το κράτος κτήμα σας!) Οχτώ ώρες ήμουν εκεί! Το ακούτε; Οχτώ! Άμα την είδατε εσείς , άλλο τόσο την είδα και εγώ! Όσο για τον γιατρό...μη το συζητήσουμε καλύτερα! Υπάρχουν και άλλα προβλήματα όμως… όπως….
            Τα παιδιά... οι μαθητές της Ελλάδας. Οι μαθητές μου, οι μαθητές τους, τα παιδιά σας. Ανακοινώθηκαν επιτέλους οι βάσεις. Χιλιάδες πασχίζουν για μια θέση στον ήλιο...στα ελληνικά πανεπιστήμια...(συγνώμη...διακοπή...οφείλω να γελάσω τώρα!) Για να καταλήξουν που; Στην ανεργία με βούλα; Φαύλος κύκλος δηλαδή...παραγωγή κι άλλων δυστυχισμένων Ελλήνων! Προσπαθώ να παρηγορήσω τους μαθητές μου , όταν με ρωτούν «Γιατί; Γιατί να σπουδάσω;» Τι να τους απαντήσω; Μου λέτε; Βαυκαλίζομαι και εγώ..και τους εξηγώ. «Μα οι σπουδές είναι ανεκτίμητες, η γνώση είναι θησαυρός! Δεν σπουδάζετε για το πτυχίο, ούτε για επαγγελματική αποκατάσταση. Αυτό πρέπει να το πάρετε απόφαση! Σπουδάζετε για σας! Για να ανοίξετε το μυαλό σας. Για να μην καταντήσετε υποχείρια κανενός. Για να μάθετε να φωνάζετε την γνώμη σας. Για να αντιστέκεστε στους πειρασμούς. Για να δικαιολογήσετε το προνόμιο να λέγεστε άνθρωποι». Και ύστερα βλέπω μάτια θλιμμένα, ψυχές κουρασμένες ,χέρια να αγκαλιάζουν σώματα. Και κλαίω...μέσα μου πάλι ως συνήθως! Και μετά χαμογελάω, γιατί βλέπω ελπίδες και αυτό είναι πολύτιμο!
Οπότε… τι να λέμε για μένα... δεν έχω προβλήματα εγώ...

            Και ναι αυτό ήταν πίκρα!